Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2017

Ένας αξιοζήλευτος θάνατος

Εικόνα
Ένας αξιοζήλευτος θάνατος.
Το Μήτσο Ηλιόπουλο τον γνώρισα στη Δίβρη. Δήλωνε θαυμαστής των βιβλίων μου και τις περισσότερες φορές τον έβλεπα καθισμένο στο παγκάκι της βρύσης του Γαβροβίκου απέναντι από το χωριό να μελετά κάποιο βιβλίο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που στο καφενείο συζητούσαμε φιλοσοφικά με αφορμή κάποιο βιβλίο και πάντα σεβόμουν τη σοβαρότητα του διαλόγου και το βάθος των συλλογισμών του σε ένα χωριό που η ελαφρότητα είναι τρόπος ζωής. Από νέος στη βιοπάλη κατάφερε να δημιουργήσει βιοτεχνία υποκαμίσων και ευτύχησε να δει την οικογένειά του να καρποφορεί. Παρακολουθούσε με ενδιαφέρον όλες τις πολιτιστικές δραστηριότητες της Δίβρης και στήριζε κάθε καλή προσπάθεια. Πρόσφατα είχε περιπέτειες υγείας και μόλις προχθές συζητούσε (ενώ όλοι πάλευαν να τον βεβαιώσουν ότι το μέλλον ανοιγόταν διάπλατα μπρος του) για το θάνατό του, που θα έλθει (όπως έλεγε) αιφνιδιαστικά κι ευχόταν να τον βρει στον τόπο που αγάπησε, τη Δίβρη. Η Μοίρα τον εισάκουσε. Χθες τη νύχτα είχε πάει με χαρούμενη …

Το θαύμα της Πλατανόβρυσης

Εικόνα
Το θαύμα της Πλατανόβρυσης
Πλατανόβρυση Αριστομένους Μεσσηνίας. Ένα μικρό χωριουδάκι στο οποίο επί Χούντας υπηρέτησε ο άνδρας μου Σωτήρης Αγροτικό ιατρείο. Μικρή Μόσχα το αποκαλούσαν και επειδή ένας νεαρός ήταν υπασπιστής του χουντικού Λαδά έστησαν εκεί αγροτικό ιατρείο και υποχρεωτικά έστειλαν εκεί τον φακελλωμένο σύζυγό μου. Χωρίς νερό ή οτιδήποτε που να θυμίζει πολιτισμό,  χωματόδρομοι και φήμη για κακούς ανθρώπους που κάνουν αναφορές κατά πάντων για το τίποτε... Πρώτη εντύπωση το καφενείο που εξυπηρετούσε τους θαμώνες με ένα ξύλινο πάγκο και μια σπασμένη καρέκλα. Πρώτη νύχτα φιλοξενίας στο καλύτερο σπίτι του χωριού, στου παπά όπου στο ωραίο πετρόχτιστο δίπατο σπίτι, οι τσατμάδες ήταν γκρεμισμένοι.
Το ιατρείο όμως είχε στηθεί σε ένα νεόχτιστο σπιτάκι που είχε χτιστεί με τις οικονομίες που είχαν μαζέψει μετανάστες στη Γερμανία ο κυρ Πέτρος Φλαούνας και η κυρα Μαρία, οι οποίοι όχι μόνο συμφώνησαν να μένει ο γιατρός στο ένα δωματιάκι, αλλά τον ενσωμάτωσαν στην οικογένειά τους. Έζησε κ…

Πού θα παρκάρουμε και φέτος τα παιδιά της Ελλάδας;

Εικόνα
Πού θα παρκάρουμε και φέτος τα παιδιά της Ελλάδας;  Ο Έλληνας -ότι και αν συμβεί- θα συνεχίσει να στύβει και την πεντάρα για «να μη λείψει κάτι του παιδιού». Από το Μαιευτήριο μέχρι τα ιδιωτικά μαθήματα και από τα πάρτι γενεθλίων μέχρι τα μετεκπαιδευτικά στο εξωτερικό οι Έλληνες έβρισκαν τον τρόπο να κάνουν τα παιδιά τους να ζουν σα βασιλόπουλα. Σήμερα που οι περισσότεροι πολυμαθείς τριαντάρηδες νέοι βολεύονται με το χαρτζιλίκι μιας δουλειάς 500 Ευρώ, όσοι καταφέρνουν να ξεφύγουν και να δημιουργήσουν δική τους οικογένεια συνεχίζουν το γονικό πρότυπο και κακομαθαίνουν τα παιδιά από την κούνια.  Κάποτε οι εικοσάχρονες πρωτομάνες πελάγωναν, μόλις έμεναν μόνες συνήθως στο σπίτι με τη φροντίδα του νεογέννητου και τις συμβουλές των γιαγιάδων. Η ανατροφή του μωρού ήταν αποκλειστικά γυναικεία ενασχόληση. «Γιαυτό και οι άνδρες δε θηλάζουν» έλεγαν αυτάρεσκα οι πατεράδες. Οι περισσότερες γυναίκες θήλαζαν μέχρι την εποχή της χειραφέτησης και της εξόδου της γυναίκας στην αγορά εργασίας, οπότε το μπι…

Κάποτε υπήρχε καλοκαίρι.

Εικόνα
Κάποτε υπήρχε καλοκαίρι.
Κάποτε υπήρχε μια ευλογημένη εποχή, το καλοκαίρι. Προσδοκίες για ξεκούραση, κλειστά σχολειά, νωχελικός ρυθμός της μέρας. Πρωινή δροσιά, μεσημεριανή ανάπαυλα για υπνάκο μετά την ευωδιά του καρπουζιού και το χάδι στο σγουρόμαλλο βασιλικό, νύχτες που μοσκοβολούσαν μεθυστικά «κεράκι», γιασεμί και νυχτολούλουδο. Μέρες θάλασσας κι απογευματινού περίπατου, όπου η ευτυχία στοίχιζε χωνάκι παγωτό κι ένα σακουλάκι πασατέμπο. Μέρες ανελέητου φωτός κι εκστατικές νύχτες μ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι. Οι ψίθυροι στα μπαλκόνια πετάριζαν κι η ένταση της τηλεόρασης σημείο τριβής. Κάποτε υπήρχε καλοκαίρι. Τώρα υπάρχει αιρκοντίσιον. Παντού και πάντα. Αναγκαία μόνωση, φύλακας άγγελος. Ακόμη και όταν ο καιρός είναι δροσερός, τα κομπρεσέρ τη μέρα και οι μηχανόβιες επιστροφές των μεθυσμένων νυχτόβιων αποκλείουν την ανοιχτή αγκαλιά των σπιτιών μας. Δεν είναι πια προνόμιο των οικονομικά εύρωστων. Ο πανικός του καύσωνα εξόπλισε κάθε φτωχικό νοικοκυριό, ειδικά αν έχει ηλικιωμένους ενοίκους, μ…

«Ο φεμινισμός στα χρόνια της μεταπολίτευσης, 1974-1990: ιδέες, συλλογικότητες, διεκδικήσεις»

Εικόνα
Εγκαίνια της έκθεσης «Ο φεμινισμός στα χρόνια της μεταπολίτευσης, 1974-1990: ιδέες, συλλογικότητες, διεκδικήσεις» «Δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, θέλω να είμαι ο εαυτός μου» «Γυναίκα χωρίς άντρα, ψάρι χωρίς ποδήλατο» «Γυναίκες, να κάνουμε τον φόβο μας εξέγερση» «Το προσωπικό είναι πολιτικό» Συνθήματα που συνοψίζουν τη σημασία που αποδόθηκε στην ανάδειξη του κοινωνικού και του πολιτικού χαρακτήρα των σχέσεων ανάμεσα στα φύλα στο πλαίσιο του μεταπολιτευτικού φεμινιστικού κινήματος. Φωτογραφίες, πρωτοσέλιδα εφημερίδων, έντυπα, χειρόγραφα, αφίσες και οπτικοακουστικά τεκμήρια, βιβλία και περιοδικά παρουσιάζουν τις ιδέες, τις διεκδικήσεις, τη συγκρότηση δυναμικών συλλογικοτήτων και τη δράση τους στο πλαίσιο ενός δραστήριου φεμινιστικού κινήματος, το οποίο στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 επηρέασε σημαντικά την ελληνική κοινωνία, αναδεικνύοντας και άλλες πτυχές του αγώνα για τη γυναικεία απελευθέρωση. Η έκθεση του Ιδρύματος της Βουλής των Ελλήνων «Ο φεμινισμός στα χρόνια τ…

Στην Παναγιά την Πλάκα

Εικόνα
Στην Παναγιά την Πλάκα
Είχα επτά χρόνια να την κατέβω, βουλιάζοντας ξανά στις αναμνήσεις μου, πασχίζοντας να ξαναδώ τη Σαντορίνη που χάνεται πριν ισοπεδωθεί και παραμορφωθεί στο κυνήγι της τουριστικής αξιοποίησης. Όχι ότι είναι κακό, ειδικά σε αυτή την οικονομική λαίλαπα που αφανίζει την υπόλοιπη Ελλάδα. Απλώς όσο γερνάμε τόσο κρατάμε φυλαχτό τις αναμνήσεις μας και ξετυλίγουμε το κουβάρι των πρώτων εντυπώσεων ψάχνοντας τι επιβίωσε στη φθορά του χρόνου. Η Πλάκα είναι από τις θεμελιώδεις μνήμες μου. Πάντα με γοήτευε ο κίνδυνος και οι ιστορίες που κουβαλούσε. http://mariasot.blogspot.gr/2017/05/blog-post_25.html








Έτσι πριν από 7 χρόνια ξανακατέβηκα και κολύμπησα στα πιο επικίνδυνα τώρα βράχια (αφού τα πολλά πλοία που κυκλοφορούν ακόμη και με καλό καιρό φέρνουν πολλά απόνερα που μπορεί να σε πετάξουν στα κοφτερά της βράχια) καταγράφοντας τις αλλαγές και σήμερα το τόλμησα ξανά αψηφώντας τα χρόνια που μας βαραίνουν. Δεν ξεχνώ ότι ο μακαρίτης ο πατέρας μου που έπασχε από στένωση στεφανιαίων στον…