Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Οι Πρόεδροι (της Δημοκρατίας) κι εγώ


Οι Πρόεδροι (της Δημοκρατίας) κι εγώ

Είχα πολύ γοητευτεί από την ταινία «ο Βασιλιάς κι εγώ» με το Γιουλ Μπρύνερ και τη Ντέμπορα Κερ, (κυρίως από το αστείο άτεγκτο τελετουργικό του εξωτικού Σιάμ και το στριφογύρισμα του φουσκωτού της φουστανιού στο βαλς της συμφιλίωσης).  Ποτέ δε φανταζόμουν τότε, ούτε το στόχευσα ποτέ, ότι θα γνώριζα από κοντά οποιονδήποτε αρχηγό κράτους.
  Και όμως η μοίρα τόφερε να συναντηθώ δεκάχρονο μόλις παιδί -πρόσωπο με πρόσωπο- με τον τέως βασιλιά Κων/νο, όταν -σαν διάδοχος- είχε επισκεφθεί την Ερμούπολη. Τότε μας είχαν πάει υποχρεωτικά  απ’ το σχολειό να τον ραίνουμε με λουλούδια κατά την τελετή της υποδοχής του στην πλατεία  Μιαούλη, αλλά φαίνεται ότι τα μέτρα ασφάλειας ήταν τότε πολύ χαλαρά, αφού επιστρέφοντας σπίτι με την κολλητή μου κυριολεκτικά πέσαμε πάνω του, απέναντι στον άγιο Νικόλαο από το σπίτι του Νομάρχη -όπου γευμάτισε- καθώς έβγαινε. Μας χάιδεψε στο κεφάλι -όπως συνήθιζαν οι μονάρχες να ευλογούν τα παιδιά- και είχαμε μετά να το ιστορούμε σε μικρούς και μεγάλους. Φευ, ο πλησιέστερος πρίγκηπας των παραμυθιών για μας θα ήταν ο Κάρολος της Αγγλίας, αυτός που αργότερα θα κουρευόταν σαν τους Μπητλς, θα ερωτευόταν την Καμίλα και θα παντρευόταν τη Νταϊάνα.
Οι βασιλιάδες φυλλορροούσαν και οι πρόεδροι της δημοκρατίας έπαιρναν τη θέση τους, αλλά όσο κι αν εκείνοι άλλαζαν κάθε λίγα χρόνια, η εθιμοτυπία παρέμεινε άτεγκτη.
 
ο αείμνηστος Κων/νος Καραμανλής
Τον πρώτο μου πρόεδρο της Ελληνικής δημοκρατίας δεν τον γνώρισα επίσημα, αλλά μέσα από μια συγκρουσιακή για μένα εμπειρία.  Η γενιά μου είχε συνηθίσει την εποχή της Χούντας το μποτιλιάρισμα όλης της Αθήνας κάθε πρωί για να περάσει ο  δικτάτορας Παπαδόπουλος. Η Μεταπολίτευση είχε μεταμορφώσει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή από τον φυγάδα αμφιλεγόμενο αρχηγό της ΕΡΕ σε εθνικό ηγέτη, τόσο λαοφιλή, που κυκλοφορούσε κατά τα πρότυπα των Σουηδών -βασιλιάδων και πολιτικών- χωρίς μέτρα ασφαλείας.
 Ήταν  καλοκαίρι 1980 στην παραλιακή και γυρνούσα επιστρέφοντας από το μπάνιο. Οδηγούσα με τα παιδιά στο πίσω κάθισμα όταν σταμάτησα στη δεξιά λωρίδα στο φανάρι. «Μαμά, μου λέει ο γιος μου, δες ο Καραμανλής!!» και πραγματικά στη θέση του συνοδηγού στο διπλανό μου αυτοκίνητο με κατεβασμένα παράθυρα πλάι μου βρισκόταν ο τότε πρωθυπουργός. Τα παιδιά μου του έγνεφαν φωνάζοντας  ενθουσιασμένα στην υλοποίηση ενός τηλεοπτικά γνωστού προσώπου κι  εκείνος χαμογέλασε (ο Καραμανλής δημόσια σπάνια ήταν χαμογελαστός). Η αριστερή μου συνείδηση με ανάγκασε να μην ανταποδώσω το χαμόγελο κι επιδεικτικά να καρφώσω το βλέμμα στα φανάρια, που καθυστερούσαν ν’ αλλάξουν χρώμα. Η τελική πολιτική πορεία του Κωνσταντίνου Καραμανλή μετά τη Μεταπολίτευση και το γεγονός ότι όσο η Δημοκρατία νοθευόταν και καπηλεύονταν, όσο η τρομοκρατία περιόριζε την προσωπική ελευθερία χάριν της ασφάλειας, τόσο και αυστηρότερα γίνονταν τα μέτρα προστασίας των πολιτικών, με έκαναν να κουβαλώ μέχρι το τέλος της ζωής μου τις τύψεις για το χαμόγελο, που τότε δεν ανταπέδωσα σ’ έναν άνθρωπο, που αργότερα εκτίμησα και είναι πλέον αργά να του ζητήσω συγγνώμην.
 
με το Σουλειμάν Ντεμιρέλ
Ο πρώτος πρόεδρος δημοκρατίας, που με έκανε επίσημα δεκτή ήταν το 1994 ο Σουλειμάν Ντεμιρέλ!!!
21 Σεπτεμβρίου Παγκόσμια ημέρα ειρήνης και βρέθηκα στην Άγκυρα προσκεκλημένη της αδελφής Εταιρείας των Γιατρών κατά των πυρηνικών, (κλάδος της IPPNW), που είχαν διοργανώσει ένα σωρό δραστηριότητες από συμβολικό φύτεμα δέντρου και χτύπημα καμπάνας της ειρήνης, μέχρι υπαίθριες ομιλίες και συνάντηση με τον Τούρκο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ένιωθα πολύ παράξενα καταθέτοντας το ελληνικό μου διαβατήριο στους φρουρούς της εισόδου του πομπώδους, όπως μου φάνηκε τότε, Μεγάρου, (πού να φανταστώ τι θα έχτιζε αργότερα ο Ερντογάν!!!). Το ίδιο άβολα ένιωθα και καθισμένη σ’ ένα μακρόστενο τραπέζι, όπου η κουβέντα γινόταν στα τουρκικά κι εγώ μιλούσα αγγλικά με τη μετάφραση του συναδέλφου μου. Υπογραμμίσαμε την ανάγκη για ειρήνη και ο Τούρκος πρόεδρος -όπως κάθε πολιτικός- πλειοδότησε στις ευχές για την καλή γειτονία και φιλία των λαών, υπογραμμίσαμε την ανάγκη μη κατασκευής πυρηνικού εργοστασίου στο Ακούγιου κι εκείνος σιώπησε.


με τον αείμνηστο Κωστή Στεφανοπουλο

Ένα χρόνο μετά (1995) κι ενώ το Κοζλοντούι μας απειλούσε μας τηλεφώνησαν από την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας, ότι ο πρόεδρος Κωστής Στεφανόπουλος μας καλεί να τον ενημερώσουμε σχετικά με το θέμα πριν από το ταξίδι του στη Βουλγαρία. Ήταν η εποχή που σε τηλεοπτικά πάνελ εμείς τεκμηριώναμε την επικινδυνότητα και η Επιτροπή Ατομικής Ασφάλειας ακόμη υπερασπιζόταν την ασφάλεια του Κοζλοντούι (μόλις το 2004 η Βουλγαρική κυβέρνηση έκλεισε τους δυο επικίνδυνους αντιδραστήρες) και ο Κ. Στεφανόπουλος ένιωσε την ανάγκη να ενημερωθεί σφαιρικά.
Μπήκαμε από την πλαϊνή πόρτα, μας οδήγησαν σε ένα εντυπωσιακό σαλόνι να περιμένουμε (ένιωθες την ανάγκη να αγγίξεις τα ακριβά κρυστάλλινα στο τραπέζι και να χαϊδέψεις τα ωραία έπιπλα) και μας κέρασαν πορτοκαλάδα πριν μας οδηγήσουν στο γραφείο του, όπου μας περίμενε στην πόρτα να μας χαιρετήσει με εξαιρετική προσήνεια και απλότητα. Όταν του πρόσφερα το βιβλίο μου «Ο Παππούς απ’ την Οντέσσα», που μόλις είχε εκδοθεί, το περιεργάστηκε, ενδιαφέρθηκε να ρωτήσει αν η φωτογραφία στο εξώφυλλο είναι αυθεντική και μου ζήτησε συγγνώμην !! γιατί λόγω των καθηκόντων του δεν το είχε ακόμη διαβάσει. Μετά την ενδιαφέρουσα συζήτηση σχετικά με την επικινδυνότητα των πυρηνικών εργοστασίων, βγάλαμε και αναμνηστική φωτογραφία όπου μας επέτρεψε κυριολεκτικά να στηθούμε πάνω από το κεφάλι του. Ο Κωστής Στεφανόπουλος ήταν εκείνος ο πρόεδρος, που επανέφερε στο θεσμό, μετά από ένα σύντομο παράθυρο παρωδίας αυτοκρατορικής χλιδής, την αξιοπρέπεια και την δημοκρατική απλότητα .
 
με τους Χιμπακούσα
Η επόμενη επαφή μου ήταν με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας κ Προκόπη Παυλόπουλο το Σεπτέμβρη του 2015, εθιμοτυπική και με κάθε επισημότητα στα πλαίσια της επίσκεψης των Χιμπακούσα (επιζώντων του πυρηνικού ολέθρου) του «Πλοίου της ειρήνης» στο Προεδρικό Μέγαρο. Για πρώτη φορά διαπίστωσα ότι για να τηρηθεί το άτεγκτο τελετουργικό της επίσημης συνάντησης απαιτούνται στρατιές καλολαδωμένων υπαλλήλων. Αυτή τη φορά μπήκα από την κεντρική είσοδο, όπου μετά τους αστυνομικούς και τα πανταχού πλέον παρόντα ηλεκτρονικά μηχανήματα, μας υποδέχθηκε η επί των δημοσίων σχέσεων υπάλληλος, με κολακευτικές φιλοφρονήσεις, (στα πλαίσια των καθηκόντων της είχε Γκουγκλάρει και ήξερε τη φάτσα καθενός και λεπτομέρειες του βιογραφικού μας).
Στην τεράστια αίθουσα τελετών οι φωτορεπόρτερ ήταν φυλακισμένοι πίσω από ένα πορφυρό σκοινί, ενώ μας έστησαν σε προκαθορισμένες θέσεις για την χειραψία απέναντι από το πόντιουμ. Ο χρόνος και οι ομιλητές προκαθορισμένα και στο τέλος ελάχιστα λεπτά μετά για μια πιο απλή προσωπική  επικοινωνία και την καθιερωμένη αναμνηστική φωτογραφία. Αν και αντιλαμβάνομαι την οικουμενικότητα αυτής της τυπολατρείας στην κορυφή κάθε κράτους, και κατανοώ την διεθνή προσπάθεια δημιουργίας προς τα έξω μιας ισχυρής εικόνας,  μου φαίνεται αναχρονιστική, μυρίζει μούχλα και την ανάγκη επιβολής του σεβασμού του άρχοντα στον υπήκοο, κάτι ασύμβατο με το δημοκρατικό ιδεώδες.
η εθιμοτυπική χειραψία


Η πιο "διασκεδαστική" συνάντηση με τον πρόεδρο της δημοκρατίας έγινε με αφορμή τα εγκαίνια του «Μουσείου Πετραλιά» στη Δίβρη από τον πρόεδρο κ. Προκόπη Παυλόπουλο 22/4/2017.
το βρεμένο κόκκινο χαλί!!!!

Έχω την τύχη να είμαι η σύζυγος και κυριολεκτικά συνεργάτρια του προέδρου και ψυχής του «Πνευματικού Κέντρου Δίβρης» που επί πολλά χρόνια δραστηριοποιείται στο χωριό. Ο αντιδήμαρχος της δημοτικής ενότητας Λαμπείας πρότεινε (το Πνευματικό κέντρο δεν επιθυμούσε να αναμειχθεί στις τελετές, αποδέχθηκε την ευθύνη μετά την δημοσιευμένη αποδοχή του Προγράμματος από την Προεδρία) και έγινε δεκτό παμψηφεί από το δημοτικό συμβούλιο Αρχαίας Ολυμπίας την ημέρα των εγκαινίων  να γίνει επίσκεψη και στο «Πνευματικό Κέντρο Δίβρης» και φιλοξενία για ανάπαυση του Προέδρου στα δωμάτια που διαθέτει. Το πρόγραμμα καταρτίστηκε από το Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας και έγινε δεκτό από την Προεδρία καθόριζε χρόνο επίσκεψης στο πνευματικό Κέντρο τα 20 λεπτά, με μόνο αστερίσκο να μη γίνει κατά την τελετή ανάκρουση του εθνικού ύμνου, επειδή δεν θα υπάρχει άγημα.
Το «Πνευματικό Κέντρο» προχώρησε σε επίπονες, και με οικονομικό κόστος (που -όπως πάντα- καλύφθηκε χωρίς τη συνδρομή δημοσίου χρήματος) διαδικασίες για ν’ ανταποκριθεί με αξιοπρέπεια ανάλογη της ιστορίας του χωριού (την οποία προβάλει με τη δράση του) στην τιμή της επίσκεψης του πρώτου πολίτη της χώρας.
Την παραμονή, το μεσημέρι, ήλθε για επιθεώρηση το πρώτο πενταμελές συνεργείο της Προεδρίας, που με φωτογραφίες σκανάρισαν το χώρο και καθόρισαν ότι για τον Πρόεδρο το νερό πρέπει να είναι εμφιαλωμένο, ο καφές εσπρέσο, η πορτοκαλάδα ΕΨΑ και να υπάρχει τασάκι. Ο επί της ασφαλείας υπεύθυνος είπε ότι τα σκαλιά είναι επικίνδυνα, ανησύχησε  με το ξύλινο πάτωμα και ρώτησε αν υπάρχει δεύτερη έξοδος στο παραδοσιακό αιωνόβιο κτίσμα ενώ απαίτησε να είναι κλειστό το παράθυρο του μπάνιου. Κατεβαίνοντας όμως δήλωσαν ότι δεν θα προλάβει να μπει στο Πνευματικό κέντρο επειδή είναι στο ισόγειο και έχει άλλη είσοδο!!! προκαλώντας τις έντονες διαμαρτυρίες των παρισταμένων δημοτικών συμβούλων.
Το απόγευμα εμφανίστηκε διπλάσιο κλιμάκιο της Προεδρίας, το οποίο ξαναεπισκέφθηκε τους χώρους και δήλωσε με απόλυτη βεβαιότητα ότι οι χώροι φιλοξενίας δεν καλύπτουν τις απαιτούμενες για τον πρόεδρο προδιαγραφές ασφαλείας (θεμιτόν, αλλά απορίας άξιον το γιατί δεν τις είχαν θέσει προκαταβολικά, πριν αποδεχθούν το πρόγραμμα ως έχει).
Η προϊσταμένη διευθύντρια δημοσίων σχέσεων αποφάσισε ότι ματαιώνεται η επίσκεψη στο «Πνευματικό Κέντρο» και στις έντονες διαμαρτυρίες των δημοτικών συμβούλων ότι «είναι απόφαση ομόφωνη του δήμου, επειδή είναι το μόνο καύχημα του χωριού» απάντησε ότι θα το θέσει στον πρόεδρο για ν’ αποφασίσει ο ίδιος.
Κατά τα μεσάνυχτα (μαζί με τα φαντάσματα ή το «Χριστός Ανέστη») βγήκε το τελικό πρόγραμμα, που περιλάμβανε την επίσκεψη στο «Πνευματικό κέντρο».
Το πρωί ξημέρωσε με βροχή και κρύο, (χιόνι καθυστερημένο έπεσε στα βουνά) και ενώ έμπαιναν οι τελευταίες πινελιές για τα κεράσματα και στρώθηκε το κόκκινο χαλί, ήλθε πολυάνθρωπη αστυνομική δύναμη με ένα ευγενέστατο αστυνομικό, που στήθηκε στην πόρτα, ένα γουστόζικο κανελί σκυλάκι της Ασφάλειας, που μουσούδιζε ανιχνεύοντας εκρηκτικά σε κάθε χώρο, και περιπολικά και μοτοσυκλέτες να πηγαινοέρχονται στον άδειο κεντρικό δρόμο.
Το μεσημέρι με την υπό βροχή παρουσία πλήθους προσκεκλημένων από όλη την Πελοπόννησο και την Αθήνα -κυρίως οπαδοί της ΝΔ,  όπως ήταν αναμενόμενο λόγω της κομματικής τοποθέτησης στης δωρήτριας τέως υπουργού και φίλης της συζύγου του Προέδρου- που ήλθαν με πούλμαν και με κυβερνητική εκπροσώπηση από τον υφυπουργό Παιδείας, άρχισαν με αρχιερατικό αγιασμό (που δεν ήταν στο αρχικό πρόγραμμα) τα εγκαίνια του Μουσείου Πετραλιά και το πρόγραμμα άλλαζε σαν τα κύματα στην ακρογιαλιά, με τους ρυθμούς των ασυρμάτων των περιπολικών, που ανεβοκατέβαιναν.
«Λόγω βροχής η εκδήλωση των εγκαινίων θα συντομευθεί και θα έλθει νωρίτερα, λόγω μακρηγορίας κάποιων ομιλητών θα έλθει πιο αργά. Θα έλθει πριν το εστιατόριο, θα έλθει μετά, θα πάει στο ξενοδοχείο, δεν θα πάει, μέχρι που έκατσε στο -θα έλθει σίγουρα πριν το φαγητό- έτσι που μαζεύτηκαν τα μέλη και φίλοι του Πνευματικού Κέντρου και οργανώθηκαν για την υποδοχή του. Τότε ο ευγενικός αστυνομικός μας ενημέρωσε για την νέα τελική απόφαση «Ματαιώνεται η επίσκεψη, γιατί πρέπει να φύγει στις 4 ακριβώς και έχει καθυστερήσει».
Οι δημοτικοί άρχοντες παρακάλεσαν να πάμε απαραιτήτως, (το προεδρικό ζεύγος του «Πνευματικού κέντρου») στο εστιατόριο για να δώσουμε το δώρο, (καλαίσθητο φυλλάδιο με τεκμήρια της ιστορικής πορείας τη Δίβρης) που είχαμε ετοιμάσει και για να μη δημιουργηθεί θέμα πήγαμε. Στην είσοδο καμιά δεκαριά υπάλληλοι της Προεδρίας έκαναν φέις κοντρόλ, όπως στα ξενυχτάδικα κι έπρεπε να περιμένεις έγκριση της διευθύντριας για ν’ ανοίξουν την πόρτα. Για να γίνει η διαδικασία μιας συμβατικής χειραψίας καλών προθέσεων, μας κάθισαν υποχρεωτικά σε τραπέζι μέχρι να φάει ο πρόεδρος και αφού φάγαμε και μεις τα ορεκτικά, μας κάλεσαν να πάμε στο τραπέζι του. Ο πρόεδρος ζήτησε ευγενικά συγγνώμην για όλη την ανωμαλία, είπε ότι λυπήθηκε που δεν τα κατάφερε και ζήτησε από την διευθύντρια να μας κλείσει ραντεβού για να τον επισκεφθούμε στο Προεδρικό Μέγαρο στην Αθήνα. Στις 4 ακριβώς (σα να εκτοξευόταν διαστημόπλοιο) αναχώρησε και μαζί του όλη η συνοδευτική κουστωδία.
Ας σημειωθεί ότι το "ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΔΙΒΡΗΣ" που στεγάζεται στο "ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΠΕΤΡΑΛΙΑ",  δώρισαν οι αδελφές Φάνη και Τίτη Επαμεινώνδα Πετραλιά στο δήμο και δημιουργήθηκε από τον ΕΟΤ με Εθνικά και Ευρωπαϊκά κονδύλια μετατράπηκε σε ένα Αρχιτεκτονικό κόσμημα που όλοι αγκαλιάζουμε, ελπίζοντας ότι δε θα μείνει κλειστό, αλλά θα  γίνει φάρος πολιτισμού και ανάπτυξης της περιοχής.
δείτε και  http://mariasot.blogspot.gr/2016/09/blog-post.html?spref=fb

Ο κος Παυλόπουλος δεν είναι ο πρώτος αρχηγός κράτους που επισκέφθηκε την Δίβρη. Ο Όθωνας με την Αμαλία, που αν και τους διώξαμε αγαπούσαν την Ελλάδα και περιόδευαν παντού, είχαν περάσει και από τη Δίβρη το 1838. Και μάλλον τότε όλα θα ήταν απλούστερα, ίσως και με μεγαλύτερη τοπική εθνική έξαρση, όπως το έχει καταγράψει στο βιβλίο του "Ταξίδια στην Ελλάδα" ο Γερμανός φιλόσοφος  Von Willamovich, που επισκέφθηκε τη Δίβρη το 1873.....

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου



Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Στον Οδυσσέα της Κίρκης και της Πηνελόπης


Στον Οδυσσέα της Κίρκης και της Πηνελόπης
Εν αρχή ην ο πόθος σου για το κορμί μου. Κι έπειτα οι κατακλυσμοί των αναβολών κι η ακροβασία ανάμεσα στην εκτίμηση και τ' αχαλίνωτο πάθος. Πάντα κατακτητής. Πάντα καβαλάρης. Κι εγώ πάντα υποτακτική, ενδοτική, αποσπώντας, λεηλατώντας, ζητιανεύοντας, αρπάζοντας, όλο και πιο επιθετική, όλο και πιο κατακτητική απ' την ανάγκη μου να εξαφανιστώ μέσα σου.
Για σένα όλα απλά και φυσικά. Όλα σοφά ταξινομημένα. Όλα μπορούσαν να περιμένουν σ' ένα χρόνο που συλλάβιζε το αύριο. Ο δικός μου χρόνος κατρακυλούσε προς το θάνατο μέσα στις ομοβροντίες υπόγειων κατακρημνίσεων. Ο θάνατος ερχόταν καταπάνω μας ορμητικός τυφώνας κι η μόνη σωτηρία τα κορμιά μας σφιχτοπλεγμένα έτσι που ν' ακινητοποιούμε τη στιγμή. Κάπου το ρολόι του κόσμου σταμάτησε.
Και λοιπόν, αγάπη μου, οι μέρες φεύγαν σαν καπνός, το 'ξέρες, κι η πυρά σου ανάλωνε τις μέρες μου κι ο πυρετός να καταλαγιάσει δεν μπορεί κι η ζωή μου λίγνεψε κι αλάργεψε κι η ανάσα μου να σε ζεστάνει δε φτάνει. Ο ήλιος κύλησε ως την άκρη τ' ουρανού, το χιόνι πότισε τα ματοτσίνορά μου, η ανατολή γονατίζει τις ελπίδες μου, κουράστηκα να γέρνεις πάνω μου σκιά δίχως το βάρος σου να με τραβά στην άβυσσο των οριζόντων. Οι επιδρομές σου μνήμη θαμπή, τα δάχτυλα μάτωσαν την ανυπομονησία των αγγιγμάτων σου, ίδρωσα τη χαρά σου, έσκυψες για να πιεις την πίκρα των βουνοκορφών μου, τι θησαυρούς ανέσυρες από κρυμμένα ναυάγια των αθέατων σπηλαίων μου; Πώς μεσουράνησες την κραυγή των ηδονών, φως μου, χαρά μου, λαχτάρα, βάσανο μου, οδύνη μου, εγκαρτέρηση, γλυκιά μου μέθη; Υποταχτική, καλόγνωμη, αρπαχτική και πλεονέχτρα, κρεμάστηκα, ορθώθηκα, γκρεμίστηκα, απάγγιασα, απλώθηκα να στεγνώσει η αγάπη μου στην έρημο της αγκαλιάς σου, λούφαξα να με καταπιούν οι αρπάγες των μπράτσων σου, σκαρφάλωσα στα δέντρα των μηρών σου, ξεδίψασα από τα λαγήνι του φύλου σου, ήθελα το στόμα σου, ήθελα στα χείλια σου να πνιγώ, ήθελα να καρφωθούν στις παλάμες σου ματωμένες οι αιχμές του στήθους μου, ήθελα να κουρνιάσω στο στήθος σου, να λεηλατηθώ απ' την ορμή των επιθέσεών σου, ήθελα να 'μαι τ' αποτύπωμα από το πέλμα των ονείρων σου, ήθελα να ξεδιψάσω απ' τον ιδρώτα της ανάγκης σου για μένα κι ο έρωτάς μου γιατρικό, φαρμάκι, δηλητήριο κι ο έρωτάς σου μαχαίρι και πληγή κι ο καλπασμός σου λευτεριάς κυμάτισμα, αγάπη μου, αγάπη μου κι οι προσταγές σου διαβατήριο ζωής.
Δεν μπόρεσα να σε κρατήσω όπως δεν μπορεί κανείς να αιχμαλωτίσει μια στιγμή, δεν άντεξα και βούλιαξα στο βάρος της χαράς σου, τα χείλια σου μαχαίρωναν τους οδηγούς της ηδονής, χνάρια τρυφερά των βίαιων σπαραγμών σου κι οι λυτρωτικές κραυγές σου πάνω μου, βαρκούλα του ήλιου μ' έστελναν στη δυτική την όχθη του θανάτου «ζωντανή με θάβεις καρδιά μου» φώναζα «ναι, ναι, αξίζει να πεθάνω γι' αυτό», ο θάνατος είναι η μόνη απάντηση στο γρίφο που μου βάζεις, παιχνίδι, ερμητικά κλεισμένο μυστικό, σφραγίδα εφτασφράγιστη, γραφή δυσδιάκριτη το χάδι, τ' αρπαχτικό φιλί, το άγγιγμα προδοτικό, το καθρέφτισμα στο ψέμα του απατηλού κακόφημου δωματίου, εσύ κι εγώ. «Πόσο ωραία είσαι! Κοίταξε!» με πρόσταζες. Τι ωραία που είναι η αγάπη μου στο βωμό του θυσιαστηρίου ένα λεφτό πριν απ' τη μαχαιριά!
Με χαλινάρι τα μακρυά μαλλιά μου ξέπλεκα, ταξίδευες στις στέπες της ηδονής σου, όπου ήθελες μ' έσερνες, πιο γρήγορα, πιο σιγανά, να νιώσεις στους παλμούς της μήτρας μου το έμβρυο της ανθρωπότητας να σφύζει, στον κόλπο μου η αιωνιότητα λούφαξε, πώς δεν το πρόσεξες, εσύ που διάπλατα ανάβεις τους προβολείς να αιχμαλωτίσεις τις πιο κρυφές εκφράσεις της χαράς μου;
Δυνάστης παντοδύναμος γονατιστή με πρόσταζες να σου τρυγώ το νέκταρ της απόλαυσης κι έπειτα βιαστικά, πάντα σαν κλέφτες, πάντα στη σκιά, πάντα στο «μη», στα σύνορα, στ' απαγορευτικά φυλάκια, στις δεσμεύσεις, στα βρόμικα στρωσίδια, τα ξένα γυναικεία ονόματα να σημαδεύουν τους καθρέφτες, καθώς διόρθωνα το κραγιόν στα χείλη μου καθρεφτιζόμουν -τι όμορφη!- στ' όνομα κάποιας άλλης, πληρωμένης με το λεπτό, την ώρα ή το μήνα, επαγγελματία στο παιχνίδι κι εγώ επιδεικτικά αγνοούσα τ' όνομα, τη δική σου σιωπή, τις δικές σου επισημάνσεις, βούλιαζα, μόνο βούλιαζα αρπαγμένη από τον κορμό σου, μ' έσερνες στο βυθό και το χαιρόμουν να πλημμυρίζω κάτω από το βάρος σου, να λιώνω στις αρπάγες των χεριών σου.
Κι έπειτα μήτε ένας λόγος θωπευτικός, μήτε ένα χάδι, μόνο τα λόγια της σειράς, το μπούκωμα του χρόνου, το ξετύλιγμα της κλωστής, το ξέφτισμα του ονείρου κι οι τύψεις της συνενοχής κι ο αγέρας να μυρίζει αθώα πεύκο, η ψύχρα της νυχτιάς -στάσου μια στάλα ν' ανασάνουμε- η συνωμοτική βιασύνη, το σκοτάδι της αποχώρησης, το μισόφωτο της συνομιλίας, μήτε ένα γλυφιτζούρι για να γλυκάνουν οι στιγμές κι οι λέξεις να σφάζουν, λέξεις λογικές σαν σιδηρόδρομοι με ταχτικά βαγόνια, όχι σαν κι αυτές που εκτροχιάζονται στην ηδονή του κρεβατιού, λέξεις με σημασία βέλους μια μια να τρυπούν προσεκτικά, με σύστημα αποφεύγοντας την καρδιά, μια καταδίκη σε θάνατο με δόσεις για ν' αποφεύγονται οι δυσμενείς επιπλοκές, ένα έγκλημα δίχως ίχνη. Σε μια βαθιά λίμνη το κουφάρι μου -η θάλασσα είναι επικίνδυνη, με τους κυματισμούς της αναδεύει τη λάσπη- κι εγώ στη θάλασσα αφέθηκα και της μιλούσα για σένα κι είχε τη γεύση των δακρύων μου. Ήταν σα να 'κλαιγα τη θάλασσα, τότε που πρωτοπνίγηκα στην αγκαλιά σου κι ήσουν ευγενικά προσεκτικός «θέλεις να φύγουμε;» ρώτησες. «Είναι ανθρώπινο, είπες, οι γυναίκες να κλαίνε θάλασσα κι οι άντρες να ιδρώνουν γυναικείο δάκρυ» κι οι ρίζες των μηρών μου λουλούδιαζαν μελανά τριαντάφυλλα στο σχήμα των χειλιών σου κι οι ρόγες μου ανυπεράσπιστες στη μέγγενη των δοντιών σου, το στόμα μου αστείρευτη πηγή για τα φιλιά σου, το δέρμα μου γυμνώθηκε απ' την αρπαχτικότητα των χειλιών σου, τα μάτια μου βασίλευαν κι όμως με πρόσταζες να δω, να ζήσω να μιλήσω. «Πες μου τι θες. Πες μου τι σου κάνω» κι εγώ ούρλιαζα ακατάληπτες κραυγές, ξεπηδούσαν από τα σπλάχνα μου εμβρυϊκές οδύνες κι έλεγες «Πιο σιγά, πιο σιγά». Πάντα ο κίνδυνος μη μας ακούσουν κι η κραυγή στα στήθη μου πηχτή «αγάπη μου, αγάπη μου».
Μα συ δεν ήξερες το χρώμα της αγάπης, τη γεύση της, δεν κάτεχες να ξεχωρίσεις την ευωδιά της που ανάβλυζε από κάθε πόρο του κορμιού. Ήθελες να με ξεσχίζεις, να με υποδουλώνεις, να μ' εκπορθεύεις. Δεν ήθελες να μ' αγαπάς.
Συγχώρα με λοιπόν γι' αυτή μου την αγάπη. Εσύ δε γύρευες τον έρωτά μου. Σου ήταν ακατανόητα τα μηνύματα που σε βομβάρδιζα. Δυσπιστούσες στις γέφυρες που έρριχνα για να διαβείς. Όλα για σένα απλά και φυσικά, όσο κρατά το άναμμα του σπίρτου. Έπειτα το σκοτάδι κι η σιωπή. Για μένα η λαύρα του πυραχτωμένου σίδερου.
Γεμίζω, μπουκώνω το χρόνο μου, τρίβω τις αιχμές να μη με σφάζουν οι στιγμές της απουσίας σου, οι σταγόνες της σιωπής σου.
Απαγόρευση απόπλου μηνυμάτων, πρόσταξες. Καταπιέζουν τα ερωτικά μου νεύματα. Η γλώσσα της αφής πρέπει να φιμωθεί. Δεν εννοούσες αυτό όταν έλεγες «Κι εγώ θέλω να σε αγγίζω». Κι όταν με φίλησες αρπαχτικά στο ασανσέρ, θα 'ταν τυχαίο. Δεν ήταν, όταν πανικόβλητος μήπως μας δουν πάσχιζες να ξεφύγεις. Και ήταν η χαριστική βολή όταν μ' έστησες απέναντι για να με πυροβολήσεις μ' ένα κατηγορώ «Είσαι πολύ καταπιεστική», είπες. «Ελπίζω πως αστειεύεσαι» αντιστάθηκα, όπως θα φώναζαν «Ζήτω η ελευθερία». Είχα ήδη σωριαστεί στο χώμα. Αυτή που έφυγε μετά, δεν ήταν παρά η σκιά μου.

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Στον Ορφέα που βιάστηκε να ξαναντικρύσει την Ευρυδίκη

             
Στον Ορφέα που βιάστηκε να ξαναντικρύσει την Ευρυδίκη
Είπα λοιπόν πως κάποτε θα 'ρθεις κατά τις επιταγές των αισθημάτων μου. Ωραίος, άχρονος, μυστηριακός με ανοικτές τις μυστικές διόδους επικοινωνίας μας. Θα 'πρεπε όμως πρώτα να σταματήσω τα χρόνια που βαριανάσαιναν ν' αστράψουν τα δόντια τους στο σβέρκο της φυγής μου.
Είπα «δε θα 'ρθεις την αυγή» κι ανυπεράσπιστη σου παραδόθηκα. Με κατάπιες ανελέητα. Έσμιξα σε μυστικές σπηλιές με το βαθύτερο εαυτό σου.
Έστω, εσύ δεν το 'μαθές ποτέ. Κάποτε σμίξαμε, κάποτε θα σμίξουμε πέρ' απ' το χρόνο. Οι αστραπές καθοδηγούν τα βήματα, τυπικές συμβατικότητες ενάντια στις κοινωνικές προκαταλήψεις. Σ' ονοματίζω σαν αερικό. Γεύομαι την απόλυτη ηδονή του έρωτά μας. Σ' είχα πριν γνωρίσω άντρα. Θα σ' έχω πέρ' από τον τάφο μου. Τα σώματά μας παλαμάρια σφιχτοπλέκουν το χωρισμό μας. Αν αύριο ξαναγεννηθείς πόσες φορές θα πρέπει να υπάρξω ώσπου να σ' ανταμώσω;
Και λοιπόν. Ο κόσμος μπορεί ακόμη να στενάζει ανείπωτα. Παρά τη λογική που καραδοκεί με στιλ δασκάλου παρθεναγωγείου. Κρυφά οι σκιές μαρτυρούν την ηλιοφάνεια του βυθού. Τα λιμάνια των σιωπών βούρκωσαν. Οι κραυγές ολοφύρονται την άνοιξη που ποτέ δεν παρεμβαίνει. Το πρέπον ξεροβήχει στην έδρα. Κι ένα απλό χτύπημα του μολυβιού θ' αρκούσε να μας συνετίσει.
Ποτέ λοιπόν μη λες «ποτέ». Τι απόγιναν οι αιώνιοι όρκοι; Πότε έλιωσε το κερί κι έμεινα στο σκοτάδι;
Και γω σ' αγκαλιάζω όπως αγκάλιαζα το χθες, σου μιλώ σαν στο αύριο, σε κοιτώ όπως αντίκριζα το πουθενά. Σε νοιάζομαι κι ας μην υπάρχεις.
Μαχαιρώνω τις κραυγές της οδύνης μου. Οι παρειές μου οργωμένες απ' την παρουσία σου και συ παντού και πουθενά.
Με καλείς απ' τις σπηλιές των προφητών, ακάλεστος οδεύεις στην κορύφωση των ηδονών μου, μεταλλάσσεσαι σ' ερπετό, παρθενικός κύκλος με στραγγαλίζεις και γω η ανέραστη Λητώ αποδέχομαι την παράδοξη επαφή εγώ φυλακισμένη Δανάη ξεδιψώ απ' τη χρυσή βροχή. Κι όμως σαν ούρλιαζα υψώνοντας τρικάταρτα ιστία τα πόδια μου στους ουρανούς δεν έστερξες ν' ανακουφίσεις την πυρά των σπλάχνων μου. Όταν ζουμερή φράουλα ο κόρφος μου ανάλωνε τα χείλη των πληγών μου δεν έτρεξες να μου τρυγήσεις τον ανθό. Περίμενες την ωριμότητα του δαμάσκηνου, την πορφύρωση του βύσσινου στο κελάρι του ύπνου.
Και τότε αναλύθηκες σε κεραυνούς και χρυσό δάκρυ.

Και γω σε αποδέχθηκα με οίκτο και στοργή. Όχι πια μ' έρωτα και πεθυμιά. Σε λυπήθηκα ουρανέ μου γιατί τόσο χαμήλωσες για να μ' αγγίξεις.

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Στόχος της ΠΟΥ «Κατάθλιψη; Ας μιλήσουμε»


Στόχος της ΠΟΥ «Κατάθλιψη; Ας μιλήσουμε»

Η Παγκόσμια Ημέρα Υγείας στις 7 Απριλίου φέτος είναι αφιερωμένη στην Κατάθλιψη που είναι η δεύτερη αιτία θανάτου στις ηλικίες 15-29 ετών και από την οποία πάσχουν πάνω από 300 εκατομμύρια άνθρωποι.
Ο 21ος αιώνας συσσώρευσε πολλές αιτίες Κατάθλιψης, όπως ανεργία, οικονομική και κοινωνική κρίση, συρρίκνωση κάθε ατομικού δικαιώματος σε ένα ζοφερό πολεμικό περιβάλλον, που διευρύνεται και σε «ασφαλή» κράτη μέσα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά κυρίως με την εμπέδωση ενός αισθήματος απελπισίας από την αναξιοκρατία, τον αμοραλισμό και το δίκαιο του ισχυρού, που φαίνεται ότι επικρατούν παντού.
          Ο  τελευταίος  παγκόσμιος  πόλεμος  καθόρισε  σα  διεθνές δίκαιο την υποχρέωση του κράτους για ειρήνη. Κι ο ΟΗΕ με τη UNICEF φρόντισε να μάθουν τα παιδιά από μικρά να διεκδικούν την  ειρήνη  σα  θεμελιώδες  τους  δικαίωμα. Πόσο ίσα όμως γεννιούνται τα παιδιά πάνω στη γη; Πόσα προλαβαίνουν να μάθουν  για να διεκδικήσουν; Τι να προτείνεις στα παιδιά που γεννιούνται στην Αφρική με ΑΙDS, επειδή κάποιοι φαρμακέμποροι τηρούν το κοπιράιτ των πανάκριβων φαρμάκων τους;
          Ναι, τα βλέπουμε τα  παιδάκια μας στις σχολικές γιορτές, που  κρατούν ζωγραφιές με  λευκά περιστεράκια. Βλέπουμε και τα λιμοκτονούντα βρέφη του Τρίτου κόσμου και τα παιδιά των μεταναστών στα σαπιοκάραβα που ξεβράζονται στις ακτές μας. Το καλό της παγκοσμιοποίησης είναι ότι ο κόσμος μας πια μοιάζει με γειτονιά και το τσουνάμι της δυστυχίας χύνεται από τ΄ ανοιχτά τηλεοπτικά παράθυρα στους καναπέδες της ρουτινιάρικης γκρίνιας μας. Εκτός από τα παιδιά μας, για τα οποία απαιτούμε το καλύτερο, υπάρχουν πάντα και τα παιδιά κάποιων άλλων, που γίνονται ανταλλακτικά οργάνων, θύματα των χορτάτων παιδεραστών, δούλοι στα σκλαβοπάζαρα των αναπτυσσόμενων κρατών, ενόχληση με τη ζητιανιά τους στις εξωτικές μας περιηγήσεις. Αυτά τα παιδιά δεν παθαίνουν κατάθλιψη.
Τι θα μπορούσε να σημαίνει η ημέρα της Παγκόσμιας Υγείας γιαυτά τα παιδιά; Τα παιδιά παίζουν τον πόλεμο, τώρα και σε βιντεογκέιμ. Οι άντρες πολεμούν με το ποδόσφαιρο, οι γυναίκες με το κουτσομπολιό.  Η ζωή είναι ένας πόλεμος. Έτσι δε λέμε στα παιδιά μας; Δεν τους είπαμε απλά να την αποδεχθείς, να την απολαύσεις. Όχι η ζωή είναι πεδίο μάχης, ταξικός  πόλεμος, οικογενειακός πόλεμος, πατριωτικός, εθνικός και κομματικός, πολιτικός και συνδικαλιστικός και πόλεμος της ασφάλτου. Kαι φυσικά τα θύματα είναι αυτονόητα. Εκατομμύρια παιδιά θύματα του πολέμου στη Συρία ή το Ιράκ υπολογίζει  η  UNISEF.  Όμως εμείς για ποια παιδιά νοιαζόμαστε; 
          Να μιλήσουμε για τ' αυτονόητα; Για τις  επιδημίες που αποδεκατίζουν τα  παιδιά και για τα ψυχικά τραύματα που θα τα εξοντώσουν; Χρειάζεται να  είσαι επιστήμονας, για να καταλάβεις πως, αν για τους ενήλικες ο πόλεμος είναι μια φορά κακό για τα παιδιά είναι γενοκτονία;  Οι στατιστικές  λένε πως    σε όλους τους πρόσφατους πολέμους το  85% των  θυμάτων είναι άμαχοι. Προσθέτουν όμως τίποτε οι στατιστικές;
          Ο θάνατος όπως κι ο πόλεμος είναι για όλους τους άλλους μακριά  από μας, έξω από δω.  Θεωρείται άσεμνος και λογοκρίνεται με τετραγωνάκια στις τηλεοπτικές μας οθόνες. Τα πτώματα και τα παιδικά πρόσωπα θολώνουν στις ειδήσεις μας. Και όμως τα διαμελισμένα πτώματα νέων και παιδιών πια τα συνηθίσαμε. Είναι αυτό υγιής κοινωνική αντίδραση; Η μήπως θάπρεπε να νοιώθουμε ντροπή γιατί κάθε λεπτό  κι ένα παιδί  πεθαίνει από αρρώστιες, όπως η Ιλαρά, που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί μ' ένα φτηνό εμβόλιο και με κόστος μικρότερο από τη μια μέρα βομβαρδισμών; Θάπρεπε να  μη  μπορούμε  ν'  αποδεχόμαστε πως η  ζωή έστω  κι   ενός παιδιού στοιχίζει λιγότερο απ'  το βαρέλι του πετρελαίου; Θάπρεπε να ζυγίζουμε ίδια τους 10 νεκρούς του τρομοκρατικού χτυπήματος στην Πετρούπολη με τους δεκάδες νεκρούς την ίδια μέρα από επίθεση με χημικά όπλα στη Συρία. Όμως η κατάθλιψη μας κάνει να κλεινόμαστε σφιχτά στο καβούκι της προσωπικής μας μάχης για επιβίωση και να συμπάσχουμε μόνο με όσους θεωρούμε εγγύτερα στην πραγματικότητα που μας περιβάλλει.
Ειδικά στην Ελλάδα όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας είναι αιτία κατάθλιψης. Οι διαρκώς μειούμενοι μισθοί, η ανεργία που πλέον λιμνάζει σε κάθε σπίτι, η απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα και την Ευρώπη των ονείρων μας, η παγιωμένη πλέον αίσθηση αδιεξόδου.
Σύμφωνα με την ΠΟΥ μόνο το 50%, περίπου, των ανθρώπων με κατάθλιψη λαμβάνουν θεραπεία στις πλουσιότερες χώρες, ενώ μόλις το 3% του προϋπολογισμού για την υγεία δαπανάται για την ψυχική υγεία, κυμαινόμενο από το 1% στις φτωχές χώρες έως το 5% στις πλούσιες. Αν και η Κατάθλιψη είναι νόσος, στην Ελλάδα ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε έτσι. Η προσφυγή στον ψυχίατρο που ήταν πάντα οικογενειακό μυστικό και κοινωνικό στίγμα, σήμερα με τη διάλυση της δημόσιας υγείας γίνεται απαγορευτική λόγω και του οικονομικού κόστους.
Ο Στόχος της ΠΟΥ είναι για ν’ αντιμετωπισθεί το στίγμα να μιλήσουμε για την Κατάθλιψη και αυτό δυστυχώς είναι και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε στην Ελλάδα της κρίσης. Ίσως μιλώντας για όσα μας καταθλίβουν μοιραστούμε το βάρος και αναζητήσουμε την έμπνευση για κάποια διέξοδο. Ίσως γιατί τίποτε δε μένει για πάντα και «έχει ο καιρός γυρίσματα».
Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

         


Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Νέα χρήση χημικών όπλων στη Συρία μετά την «εξουδετέρωση» τους

Νέα χρήση χημικών όπλων στη Συρία μετά την «εξουδετέρωση» τους

Τουλάχιστον 77 άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά την νέα "χημική επίθεση" (4-4-2017) στη Συρία, κυρίως άμαχοι. Οι δραματικές εικόνες συγκλονίζουν για μιαν ακόμη φορά την ανθρωπότητα. Κι ενώ οι εμπλεκόμενοι στο συνεχιζόμενο αιματηρό πόλεμο, που έχει ρημάξει όλη την περιοχή αλληλοκατηγορούνται για το ποιος φταίει, αυτό που προβληματίζει είναι το γεγονός ότι αυτή η επίθεση  πραγματοποιήθηκε μετά την πολυδιαφημισμένη, υπό Διεθνή έλεγχο συγκέντρωση και καταστροφή του χημικού οπλοστασίου του καθεστώτος .
Τα χημικά όπλα παρασκευάζονται ευκολότατα είναι φθηνά και σε αυτά ανήκει μια τεράστια γκάμα τοξικών ουσιών από τους ερεθιστικούς παράγοντες (όπως τα γνωστά μας δακρυγόνα) και τις τοξικές ουσίες που προκαλούν φλύκταινες (αέρια μουστάρδας, Λεβισίτης) μέχρι τα νευροτοξικά αέρια (Σαρίν) από τα οποία ένα χιλιοστό του γραμμαρίου που εισπνέεται είναι αρκετό για να φονεύσει υγιή ενήλικα και ήδη χρησιμοποιήθηκαν από τρομοκράτες στο μετρό του Τόκιο. Νεώτερης γενιάς χημικά είναι τα δυαδικά.
 Παρά την απαγόρευσή τους μετά τον Α Παγκόσμιο πόλεμο κατά τον οποίο 1 εκατομμύριο άνθρωποι προσβλήθηκαν από τα χημικά όπλα και 90.000 πέθαναν, τα χημικά όπλα χρησιμοποιήθηκαν από τους Ιταλούς στην Αιθιοπία (1935-1936), από τους Ιάπωνες στην Κίνα (1937-1945) από τους Γερμανούς στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (1940-1945), από τους Αμερικανούς στο Βιετνάμ (1940-1945) από την Αίγυπτο στην Υεμένη (1963-67) από το Ιράκ κατά του Ιράν (1983-88) και κατά των κούρδων υπηκόων του (1987-88).
Οι ανωτέρω είναι χρήσεις επιβεβαιωμένες από τον ΟΗΕ. Η καταγγελία για χρήση «κίτρινης βροχής» από τους σοβιετικούς στο Αφγανιστάν δεν επιβεβαιώθηκε από τον ΟΗΕ όπως και η χρήση τους από το Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων. Χημικά όπλα χρησιμοποιήθηκαν από τις ρωσικές αρχές για τη λύση της ομηρίας από τσετσένους στο θέατρο της Μόσχας (28 Οκτωβρίου 2002) χωρίς να υπάρξει οποιαδήποτε διεθνής αντίδραση, αφού θεωρήθηκε ότι εντάσσεται στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».
Το 1969 ο ΟΗΕ προχώρησε στην απαγόρευση τόσο των χημικών όσο και βιολογικών όπλων (επικυρώθηκε στην ελληνική Βουλή 23-1-2002). Εν τούτοις τόσο η Σ. Ένωση όσο και οι ΗΠΑ συνέχισαν την έρευνα και την παραγωγή τους αν και και οι δύο από το 1972 είχαν επικυρώσει τη συνθήκη. Στην Ελλάδα το 1994 επικυρώθηκε η απαγόρευση ανάπτυξης, παρασκευής, χρήσης και φύλαξης των χημικών όπλων για πολεμικούς σκοπούς, αλλά σαφώς αναφέρεται ότι δεν απαγορεύεται η χρήση τους για «σκοπούς διατήρησης δημόσιας τάξης».
Τα χημικά και βιολογικά όπλα είναι ήδη απαγορευμένα από το Διεθνές δίκαιο και κανείς δε νομιμοποιείται  να συνεχίσει να παρανομεί χρησιμοποιώντας αυτά τα όπλα κατά αθώων ανύποπτων αμάχων.
Δυστυχώς οι ΗΠΑ και η Βρετανία εξόπλισαν τόσο τον Άσαντ (από δημοσίευμα του SKYNEWS 29-8-2013 χημικά αξίας 12 δις λιρών πούλησε η Βρετανία σε χώρες που τώρα κατηγορεί όπως η Συρία), όσο και τους αντικαθεστωτικούς.
Όλοι είχαμε επικροτήσει την απόφαση του ΟΗΕ που υποτίθεται ότι οδήγησε στην παράδοση των συριακών χημικών όπλων του Μπασάρ αλ-Άσαντ που «εξουδετερώθηκε» στο κατάστρωμα του αμερικανικού πολεμικού πλοίου USS Cape Ray στη Μεσόγειο Θάλασσα, όπως ανακοίνωσε το Πεντάγωνο στις 19-8-2014.
Η νέα επίθεση αποδεικνύει ότι κάποιοι προκλητικά αψηφούν κάθε απαγόρευση και προσβάλουν ατιμώρητα τον ΟΗΕ και το Διεθνές Δίκαιο. Και η πρόκληση της Διεθνούς Κοινότητας σε μια πραγματικότητα, όπου μονίμως οι ισχυροί μπορούν να καταστρατηγούν το Διεθνές Δίκαιο είναι στο ποιος και πώς θα μπορέσει ανεξάρτητα και αμερόληπτα να αναζητά τους δράστες και πώς θα επιβάλεται τιμωρία, που σύσσωμη η ανθρωπότητα απαιτεί για τέτοια φρικτά εγκλήματα.


Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Φυσιολογική η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών σε ένα όλο και πιο άνισο κόσμο;

Φυσιολογική η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών σε ένα όλο και πιο άνισο κόσμο;
  Σύμφωνα με την έκθεση που δημοσιοποίησε το Διεθνές Ινστιτούτο Μελετών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (SIPRI) οι στρατιωτικές δαπάνες παγκοσμίως αυξήθηκαν το 2015 σε 1,676 τρισεκατομμύριο δολάρια, ή κατά 1% σε σχέση με το προηγούμενο έτος.
Την ίδια ώρα που οι πολεμικές βιομηχανίες θησαυρίζουν από τους πολέμους στη Συρία, το Ιράκ, την Υεμένη και αλλού, ο Τρίτος κόσμος μαστίζεται από λιμούς και λοιμούς και η Ευρώπη κλείνει τα σύνορα στους πρόσφυγες που η δική της πολιτική δημιούργησε, ενώ ο υπέρμαχος των κλειστών συνόρων Τραμπ εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ υπερασπιζόμενος την πυρηνική υπεροπλία.
Η UNICEF δηλώνει φέτος ότι πέντε στα έξι παιδιά κάτω των δύο ετών σε αναπτυσσόμενες χώρες δεν λαμβάνουν αρκετές από τις σωστές τροφές, κινδυνεύοντας από μη αναστρέψιμη διανοητική και σωματική βλάβη. Σύμφωνα με την ίδια μελέτη στην πρωτεύουσα του Καπιταλισμού τις ΗΠΑ 16 εκατομμύρια παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, αριθμός που έχει σχεδόν διπλασιαστεί από τότε που ξεκίνησε η ύφεση το 2007. Ένα στα πέντε νοικοκυριά στις ΗΠΑ ζουν σήμερα με κουπόνια σίτισης και στο 20% των οικογενειών δεν υπάρχει ούτε ένας εργαζόμενος. Στο σχέδιο προϋπολογισμού του νέου αμερικανού προέδρου για το 2018 προβλέπεται εκτόξευση των στρατιωτικών δαπανών και των δαπανών για την ασφάλεια και δραστικές περικοπές σε όλα τα άλλα υπουργεία. Η διπλωματία, η ανάπτυξη, η προστασία του περιβάλλοντος και η ιατρική έρευνα προβλέπεται να περικόψουν τις δαπάνες τους 20-30%, ενώ για πολιτιστικούς συλλόγους, Μουσεία κλπ, δεν προβλέπεται ούτε ένα δολάριο.
Τα κράτη-μέλη του NATO έχουν δεσμευτεί να τηρήσουν ως το 2024 τον στόχο που έχει θέσει το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο για τις στρατιωτικές τους δαπάνες, δηλαδή να ανέρχεται σε τουλάχιστον 2% του ΑΕΠ. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ που ξοδεύει περισσότερο από το 2% του ΑΕΠ σε πολεμικές δαπάνες, σύμφωνα με τον πρώην γενικό γραμματέα της συμμαχίας, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν.
Την ίδια στιγμή σύμφωνα με τα στοιχεία της UNICEF σε σχέση με τις 14 παλαιότερες χώρες της ΕΕ, η Ελλάδα καταγράφει το τρίτο μεγαλύτερο ποσοστό παιδικής φτώχειας (26,6%), μετά από την Ισπανία (29,6%) και την Ιταλία (26,8%). Το μικρότερο ποσοστό, στην ΕΕ-14 καταγράφουν οι σκανδιναβικές χώρες, Φιλανδία (10%), Δανία (10,4%), Σουηδία (12,9%). Επιπλέον, το 2015, σχεδόν ένα στα δύο παιδιά ζούσαν σε συνθήκες υλικής αποστέρησης. Με ποσοστό 45%, η Ελλάδα είναι, με διαφορά, η χώρα όπου τα παιδιά στερούνται βασικών αγαθών και υπηρεσιών, στην ΕΕ-14.
Η συνεχιζόμενη  δραστική μείωση των διαθεσίμων έφεραν τις δαπάνες δημόσιας υγείας στο 6% του ΑΕΠ συνολικά, με συνεχώς πτωτική τάση σε απόλυτους αριθμούς, δεδομένης και την παράλληλης μείωσης του ΑΕΠ της χώρας. Έτσι σήμερα η Ελλάδα παρουσιάζει τη µεγαλύτερη ιδιωτική δαπάνη για την υγεία με ποσοστό 7,5% του οικογενειακού εισοδήματος, δίπλα στη Βουλγαρία 6,5%, όταν στην Ιταλία διαθέτουν 4,9%, στην Ισπανία  3,5%, στη Νορβηγία  2,6% και το Ηνωμένο Βασίλειο 1,6%.
Αναρωτιέται κανείς μήπως η ανθρωπότητα έχει μπει σε τροχιά αυτοκαταστροφής.
Η Έκθεση Παγκόσμιου Πλούτου (Global Wealth Report) 2016 δείχνει ότι η ανισότητα αυξάνεται με ραγδαίο ρυθμό και σχεδόν ο μισός πλούτος της υφηλίου (46%) ανήκει στους εκατομμυριούχους, οι οποίοι αποτελούν το 0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Η πολεμική βιομηχανία σπαταλά τη μερίδα του λέοντος προπαγανδίζοντας την δήθεν προληπτικά μεγαλύτερη ασφάλεια.  Όμως ασφάλεια δεν πρόκειται να υπάρξει στον κόσμο όσο οι ανισότητες διευρύνονται και το δίκαιο δεν επικρατεί. Μας λένε ότι είναι ανέφικτο να μας προστατεύσουν, αν δεν απαρνηθούμε για τη δική μας προληπτική ασφάλεια και το τελευταίο ατομικό μας δικαίωμα, αν δεν εκχωρήσουμε στους μιλιταριστές και τους εμπόρους του θανάτου λευκή επιταγή, το μέλλον των παιδιών μας. Ήδη βρισκόμαστε σε ολισθηρό κατήφορο.  Αν δεν αντισταθούμε στη λογική των στρατοκρατών, αν δεν επενδύσουμε στην ανάπτυξη και την ευημερία των πολλών, η τρομοκρατία θα εξαπλώνεται και ειρήνη ποτέ δε θα υπάρξει.

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου



Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

Αλίκης Γιωτοπούλου Μαραγκοπούλου Ηπειρώτες και Ηπειρώτισσες

Αλίκη Γιωτοπούλου Μαραγκοπούλου
Ηπειρώτες και Ηπειρώτισσες
έκδοση ΙΔΜΑ 2017

Η κα Αλίκη Γιωτοπούλου Μαραγκοπούλου συμπληρώνει φέτος τα 100 της χρόνια και επειδή κατάγεται από την Ήπειρο (ο πατέρας της από τη Νήστορα Ιωαννίνων και η μητέρα της από τη Χειμάρρα) θεώρησε υποχρέωσή της, όπως αναφέρει στον πρόλογο "σε μια εποχή άκρως αλλοπρόσαλλη στην οποία η επιδίωξη των μεγάλων συμφερόντων με τα πιο αθέμιτα μέσα σε βάρος των ανίσχυρων λαών έχει ευνοήσει την ανάπτυξη της εγκληματικότητας, της μισαλλοδοξίας, της ανασφάλειας, ακόμη και της περιφρόνησης της ανθρώπινης ζωής" έγραψε αυτό το βιβλίο από "καθήκον να τα μεταδώσω στον υπόλοιπο ελληνικό λαό, αλλά και σε άλλους λαούς του κόσμου με την ελπίδα οι Ηπειρώτες να αποτελέσουν φωτεινό παράδειγμα άξιο μίμησης."

Το βιβλίο αποτελείται από δυο μέρη, που καταδεινύουν τη σημαντική προσφορά των Ηπειρωτών σε κάθε τομέα τέχνη, επιστήμη και πολιτισμό, αλλά και τη μέγιστη συμβολή των ευεργετών στην ανάπτυξη της Ελλάδας. 
Στο πρώτο περιλαμβάνονται τα κεφάλαια
Οι ιδιαίτερες ικανότητας των Ηπειρωτών στην αρχιτεκτονική και ιδιαίτερα στη γεφυροποιία
Οι εξαιρετικές ικανότητες των Ηπειρωτών στην αργυροχοΐα και η ίδρυση του Cafe Greco στη Ρώμη από Ηπειρώτες
Οι πρωτότυπες και εξαιρετικής δεξιοτεχνίας τοιχογραφίες των ναών της Ηπείρου
Η Ιατρική και χειρουργική δράση των Ηπειρωτών 
Το υψηλό επίπεδο πολιτισμού στα Ζαγοροχώρια

Η συμβολή των Ηπειρωτών στην ανάδειξη των Ιωαννίνων σε αξιόλογο μορφωτικό κέντρο
Οι Ηπειρώτες ευεργέτες και το σημαντικό τους έργο στην Αθήνα
Η μορφωτική και πολιτιστική συμβολή των Ηπειρωτών επί μη ελληνικού εδάφους
Η αίσθηση καθήκοντος προς το κοινωνικό σύνολο και η εφαρμογή του στην πράξη από τους Ηπειρώτες
Ο εξελληνισμός από τους Ηπειρώτες του επτανησιακού πολιτισμού και η ίδρηση της Αναγνωστικής Εταιρείας Κερκύρας από τον Ηπειρώτη Πέτρο Βράιλα- Αρμένη
Η συμμετοχή των Ηπειρωτών στους εθνικούς αγώνες ελευθερίας και ανεξαρτησίας

Στο δεύτερο μέρος περιέχονται οι εισηγήσεις από την ημερίδα με θέμα Ηπειρώτες και Ηπειρώτισσες που διοργάνωσε το ΙΔΜΑ στις 17 Φεβρουαριου 2017 με παρεμβάσεις των κκ Λιλή Κουράκου, Μιχάλη Σταθόπουλου,Παναγιώτη Νούτσου, Γεωργίου Δόση και Απόστολου Βλαχογιάννη

Το "Ιδρυμα Μαραγκοπούλου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα" με την καθοδήγηση της προέδρου του κας Αλίκης Γιωτοπούλου Μαραγκοπούλου παραμένει  σε καιρούς σκοτεινούς φάρος φωτεινός προασπίζοντας σταθερά τα δικαιώματα του παιδιού, των γυναικών, κάθε αδύναμου, προωθώντας στόχους για την ειρήνη τη δικαιοσύνη και ένα κόσμο ελεύθερο από πυρηνικά, επιμορφώνοντας τους νέους και καθοδηγώντας τους πολίτες σε στόχους διεκδίκησης και προόδου. 
σε μιαν εποχή που καθένας κοιτά να περισώσει μόνο τον εαυτό του  και το στενό του οικογενειακό περίγυρο  η κα Μαραγκοπούλου και με αυτό το βιβλίο καταθέτει την πολύτιμη εμπειρία ενός αιώνα αγώνων και προβάλει τα πρότυπα ανιδιοτέλειας και προσφοράς που τόσο χρειάζεται ο κόσμος σήμερα.

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου