Αναρτήσεις

Εκδρομή στην αιώνια Θηρασιά

Εικόνα
Εκδρομή στην αιώνια Θηρασιά 
Γιορτή του πατέρα σήμερα κι έχω την αίσθηση της διαχρονικής επικοινωνίας με το παρελθόν. Χάρη στον Κορωνοιό επισκέφθηκα μια Σαντορίνη που θαρρείς και αναδύθηκε ξαναγεννημένη πιο όμορφη κι από την  θαμπή αχλύ της μνήμης, αφού εκτός από την ομορφιά του τοπίου και τις σύγχρονες ανέσεις, που μοσχοπουλά, σήμερα έχει επιστρέψει στις παλιές αξίες των κατοίκων με τη φιλοξενία και την ευγένεια που η πίεση της τουριστικής σαιζόν συνήθως αφαιρούν από την επικοινωνία. 




















Είχα την χαρά να παρευρεθώ στο ΔΣ του Συλλόγου των Μεγαλοχωριτών «το Μετόχι» κι εκεί ανάμεσα στο κέρασμα «Κουφέτου» και σπιτικού λικέρ πληροφορήθηκα ότι σήμερα, ημέρα του πατέρα, ο  φυσιολατρικός Σύλλογος που ίδρυσε ο Αντώνης Γάκης διοργανώνει εκδρομή στην Θηρασιά.

92 χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Νικηφορίδη

Εικόνα
92 χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Νικηφορίδη 
92 χρόνια συμπληρώθηκαν στις 12 Ιουνίου από τη γέννηση του μάρτυρα του αντιπυρηνικού κινήματος Νίκου Νικηφορίδη και η θυσία του παραμένει επίκαιρη. Ήταν 21/2/1951 όταν στο έκτακτο Στρατοδικείο Θεσ/νικης ξεκίνησε μια παράλογη -στα μάτια των σημερινών ανθρώπων- δίκη. Το έγκλημα για το οποίο κατηγορούνταν τα μέλη του «Δημοκρατικού φιλειρηνικού Μετώπου νέων» ήταν «η απόπειρα διάδοσης ανατρεπτικών ιδεών» δηλαδή η συγκέντρωση υπογραφών υποστήριξης στην «¨Εκκληση της Στοκχόλμης» για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων.  Η Έκκληση αυτή είχε συνταχθεί στη Διεθνή Διάσκεψη Ειρήνης του Μαρτίου 1950, που είχε συγκληθεί με πρωτοβουλία του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης» (πρόεδρος του οποίου ήταν ο Γάλλος νομπελίστας φυσικός Φρ. Ζολιό-Κουρί). Στην Ελλάδα η επιτροπή, που είχε συγκροτηθεί για τη συλλογή των υπογραφών είχε επικεφαλής τον ποιητή Κώστα Βάρναλη και τον πρώην μητροπολίτη Κοζάνης Ιωακείμ (έναν από τους δύο μητροπολίτες -ο δεύτερος ήταν ο Ηλείας Αντ…

Στα σύνορα του κόσμου

Εικόνα
                     Στα σύνορα του κόσμου Στα σύνορα της Ταϊλάνδης με τη Βιρμανία και το Λάος βρίσκεται το περίφημο Χρυσό Τρίγωνο, τόπος όπου ευδοκιμούσε μέχρι πρόσφατα η ανταλλαγή Οπίου με Χρυσάφι. Εκεί ζουν έξι παράξενες φυλές, που μετανάστευσαν κυρίως από τη Βιρμανία (Padong, Lisu, Aka, Long ears, Karen) και λιγότερο από το Λάος (Lahu) και τα υψίπεδα του Θιβέτ (Yao) κυνηγημένοι από την κομουνιστική Κίνα. Στην πλειοψηφία ανιμιστές, στις εισόδους των χωριών ξόανα απεικονίζουν καταφανώς τη σεξουαλική πράξη, ενώ τα κόκαλα των ζώων καλυμμένα με κάθε είδους προσφορές φυλάνε τις εισόδους από τα κακοποιά πνεύματα, κάποιοι εκχριστιανίσθηκαν την εποχή που η Αμερική παράγγελνε εδώ το όπιο, που χρησιμοποιούσαν οι στρατιώτες της στο Βιετνάμ. Άλλωστε και στους βουδιστές ταϊλανδούς παντού επιβιώνουν τα παγανιστικά στοιχεία.         Όλα εδώ λειτουργούν αντίστροφα απ΄ ότι στη Δύση. Ενώ εμείς προσπαθούμε να κρατήσουμε κοντά μας ζωντανούς στη μνήμη τους νεκρούς, εκείνοι προσπαθούν να απελευθερώσουν τα…

Διεθνής απόδοση τιμής για τα 57 χρόνια Λαμπράκης

Εικόνα
Διεθνής απόδοση τιμής για τα 57 χρόνια Λαμπράκης
Η 57η επέτειος της δολοφονίας Λαμπράκη θα τιμηθεί στις ΗΠΑ (27-5-2020) για πρώτη φορά με τις συντονισμένες εκδηλώσεις δύο τιμημένων με Νόμπελ Ειρήνης Οργανώσεων την IPPNW (1985) και ICAN (2017)  σε μια συγκυρία όπου η Πανδημία του Cobit-19 υπογράμμισε την ανάγκη απόδοσης ευγνωμοσύνης στους γιατρούς, που μένουν πιστοί στον Ιπποκρατικό όρκο και θυσιάζονται για την υγεία της ανθρωπότητας.  Η ανάγκη απόδοσης τιμής στο Λαμπράκη προέκυψε επειδή αν και σήμερα ο Λαμπράκης αναγνωρίζεται παγκόσμια σαν μάρτυρας της Ειρήνης, ελάχιστοι νέοι γνωρίζουν την πραγματική του ιστορία σε αντίθεση με την εποχή, που ευρέως κυκλοφορούσε η ταινία  Ζ.  Είχε προηγηθεί το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης (IPB) το οποίο του απένειμε μετά θάνατον το «Χρυσό Μετάλλιο της Ειρήνης» και καθιέρωσε «Μετάλλιο Γρ. Λαμπράκη» με την ανάγλυφη προτομή του, που απονέμεται σε εξαιρετικούς αγώνες για την Ειρήνη και τη Δημοκρατία. Σήμερα, σε κάθε πόλη και χωριό έχει κάποιο δρόμο ή πλατεία με…

Γεράματα, η παρωδία της ζωής

Εικόνα
Γεράματα, η παρωδία της ζωής
Η Πανδημία του Covid 19 ήταν μια αφορμή για να επιδείξουν οι κοινωνίες των χωρών την πραγματική φροντίδα, που αποδίδουν σήμερα στους ηλικιωμένους και αυτή μετρήθηκε με εκατόμβες νεκρών. Ο Τραμπ δεν είναι η εξαίρεση. Πάντα υπήρχαν κοινωνίες, όπως στην Ιαπωνία, όπου ειδικά σε περιόδους λιμού, οι γέροντες εγκαταλείπονταν στο βουνό για να πεθάνουν (Ubasute). Στο Δυτικό κόσμο μόνο πρόσφατα οι γενναίες συντάξεις παράλληλα με τον πρώιμο αναγκαστικό οικονομικά απογαλακτισμό των παιδιών, επέτρεπαν στους ηλικιωμένους τις πολυτελείς κρουαζιέρες ή την μετεγκαταστάσεις σε προορισμούς με ηπιότερο κλίμα, μέχρι την ανεπίστροφη κατάληξη του εγκλεισμού τους σε οίκους ευγηρίας, για το αναπότρεπτο τέλος. Στον Τρίτο κόσμο η φυσική επιλογή εξακολουθεί να ρυθμίζει το δημογραφικό, όταν οι πόλεμοι και οι λιμοί απουσιάζουν. Στην Ελλάδα το «Αρχοντικόν», το «Παλατάκι», η «Μέριμνα» και οι λοιποί οίκοι ευγηρίας. δημιουργήθηκαν σαν προϊόντα της κοινωνικής εξέλιξης, όταν όλοι στην οικογένει…

Στεφάνι, η αμφίεση του βρόγχου της Ανάγκης

Εικόνα
Βουβή, μοναχική, μελαγχολική πρωτομαγιά της Καραντίνας φέτος. Χωρίς πλαστικά στεφάνια στα φανάρια. Με τα χορτάρια να φυτρώνουν στην άσφαλτο στολίζοντας τις ρόδες των ναρκωμένων μας τροχοφόρων. Με την ελπίδα της απόδρασης, την αγωνία της επερχόμενης οικονομικής καταιγίδας, την εσωστρέφεια της Ιντερνετικής απομόνωσης.
 Περίκλειστοι δοξολογούμε την Άνοιξη στο νεφόπληκτον άστυ, ενώ οι νεραντζιές κι οι ακακίες πυρπολούν μεθυστικά την ατμόσφαιρα και τα λιανοπούλια επιμένουν να δοξολογούν τον έρωτα σε δάση από μπετόν γύρω μας. Όμως η μαγεία του κόσμου  επιμένει, αν και το Μάιο γεννήθηκα και μάγια δε φοβούμαι.
 Άσχετα από εργατικές πρωτομαγιές, ο συμβολισμός του στεφανιού δεν είναι ευφρόσυνος.
Στεφάνι, γιρλάντα περιδέραιο δεν ήταν πάντα παρά η αμφίεση του βρόγχου της Ανάγκης. Αδράστεια, Μοίρα, Τύχη, Άτη, Αίσα, Δίκη, Νέμεσις, Ειμαρμένη, οι μεταμορφώσεις των αλυσίδων του Κρόνου, που σφιχτοδένουν θεούς κι ανθρώπους.
Τ’ Ολυμπιακό πάνθεον τις αντικατέστησε με το χρυσό δίχτυ του Ηφαίστου, που διαλύ…