Αν θες να μοιάζεις οπωσδήποτε σε κάποιον, κοίτα τη σκιά σου
ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΜΟΙΑΖΕΙΣ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ, ΚΟΙΤΑ ΤΗ ΣΚΙΑ ΣΟΥ Όλα ξεκίνησαν στην Περούτζια, θυμάμαι. Στο κάστρο της. Είχαν μιαν έκθεση για τους Ε τ ρούσκους. Αυτά τ' αγκαλιασμένα ανδρόγυνα με τ ο τ ζιοκόντειο χαμόγελο δε μιλούσαν λατινικά. Ταξίδευαν πέρα απ' το χρόνο. Κρατούσαν σφαλισμένα μυστικά που αναδύονταν απ' τα έγκατα της γης, μεθυστικά σαν το κρασί κι ανθεκτικά σαν τα κτίσματα που φύτρωσαν στο βράχο. Το πρώτο σκίρτημα. Όπως πρωτοφτερουγίζει το παιδί στα σπλάχνα ιης μάνας του κι εκείνη αλαφιάζεται. Τ' άκουσα; αναρωτιέται και ρωτά τις γεροντότερες. Φέρνει το χέρι στην κοιλιά και περιμένει. Αφουγκράζεται τον ερχομό του. Βιάζεται να το δει ν' αντρειεύεται. Λαχταρά τη στιγμή που οι κλοτσιές του θα είναι ορατές κάτω απ' το φαρδύ της φόρεμα, την ώρα που θα πει στ' αρσενικό "Νιώσε", που θα πάρει το χέρι του, προσεκτικά θα τ' ακουμπήσει στην τεντωμένη της κοιλιά κι εκείνος θα χαρεί με το λάκτισμα της δικής του σποράς και θάναι παραχώρησ...