Maria Sotiropoulou

Επιστροφή στον Καιάδα; Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού (21 Μαρτίου) διάβασα στα ψιλά των ΜΜΕ για μια δημοσκόπηση που έγινε στην καρδιά της "ανθρωπιστικής" Ευρώπης, το Βέλγιο, η οποία με συντριπτική πλειοψηφία αποφάσισε ότι για την ευρωστία των ασφαλιστικών ταμείων καλό θα είναι οι υπερήλικες (άνω των 85) να μην έχουν δικαίωμα νοσοκομειακής περίθαλψης.  Επειδή σε κάποιους μπορεί να φαίνεται απίθανο να νομοθετηθεί αυτός ο ηλικιακός ρατσισμός, ας θυμίσουμε ότι τόσο στο Βέλγιο, όσο και στην Ολλανδία η ευθανασία ακόμη και ανηλίκων είναι νομικά κατοχυρωμένη ως ανθρωπιστικό "δικαίωμα επιλογής".  Κάποτε οι υπέρμαχοι της Ιπποκρατικής ηθικής, από το Σβάιτσερ μέχρι τους Γιατρούς του κόσμου, θεωρούσαμε  για τα πολιτισμένα κράτη  αυτονόητο  τη δωρεάν υγεία και παλεύαμε για το δικαίωμα στην περίθαλψη των ανθρώπων στις  φτωχές περιοχές του πλανήτη.  Σήμερα παρατηρούμε μια αυτοδιάλυση των δομών υγείας σε όλο το δυτικό κόσμο και μια άνευ όρων παράδοση ...

  Φεμινισμός σήμερα Πάνω που όλοι έκαναν μνημόσυνο στα φεμινιστικά ιδεώδη. Πάνω που οι δυτικές κοινωνίες έλεγαν ότι το πρόβλημα έχει λυθεί, ιδού ξανά η επανάληψη της Ιστορίας. Και όχι μόνο στις χώρες του σκληρού Ισλάμ ή για τις γυναίκες που βιώνουν την φρίκη του πολέμου και της προσφυγιάς, τα θύματα του τράφικιν, ή τα παιδιά νύφες.   Και στο δυτικό κόσμο σήμερα ξανά σπρώχνουν τις γυναίκες να επιστρέψουν στο σπίτι, ξανά οι γυναίκες σηκώνουν το βάρος των παιδιών, των εγγονιών και των γερόντων, ξανά οι γυναίκες αμείβονται λιγότερο, απολύονται πρώτες ή δεν   προσλαμβάνονται καθόλου.     Όχι, δεν τέλειωσε η ιστορία του φεμινισμού τώρα, που οι κόρες μας βαδίζουν πια τις λεωφόρους της ισότητας που χάραξαν οι αγώνες των μανάδων μας. Γιατί φεμινισμός είναι η επανάσταση των ονείρων του θηλυκού ανθρώπου και τα όνειρα εξατομικεύονται. Το πείραμα δεν τέλειωσε. Ήταν τόσο σύντομη αυτή η πορεία προς το φως. Μόλις λίγες γενιές, μόνο στις δυτικές κοινωνίες, μια χούφτα ...

Δε μπορεί να βασιζόμαστε σε διμερείς συμφωνίες ανάμεσα σε ασταθείς ηγέτες. Η υποκρισία και τα ψέμματα των κυβερνήσεων κατά την πυρηνική εποχή, που ήδη προκάλεσε πολλά θύματα λόγω των πυρηνικών δοκιμών απαιτεί σκεπτικισμό και εγρήγορση.  Θυμίζουμε ότι μετά την υπογραφή της Συνθήκης Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων ( NPT ) τον Μάιο 1995, στην οποία  170  χώρες (ανάμεσά τους και η Γαλλία) δεσμεύτηκαν για την τελική υπογραφή της πλήρους απαγόρευσης των πυρηνικών δοκιμών μέχρι το Μάιο του ' 96 . Η Κίνα όμως προκλητικά συνέχισε τις πυρηνικές δοκιμές λίγες μέρες μετά την υπογραφή της  NPT , ενώ ακολούθησε και η Γαλλία αδιαφορώντας για την παγκόσμια αντίδραση. έξω από την Γαλλική Πρεσβεία διαδηλώνοντας κατά των πυρηνικών δοκιμών Η Ινδία και το Πακιστάν, που δεν είχαν υπογράψει τις συμφωνίες προχώρησαν σε πυρηνικές δοκιμές το  1998,   διαδηλώνοντας έξω από τις πρεσβείες Ινδίας και Πακιστάν 1996 αφού είχαν προηγηθεί το  1997  οι ...

 Η Σχολή της Χάλκης και ο αγώνας για το περιβάλλον Με αφορμή την επίσκεψη του πρωθυπουργού (6-2-2019) στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης θα πρέπει να θυμίσουμε κάποιους από τους πολυετείς αγώνες του πατριάρχη Βαρθολομαίου για να λειτουργήσει η Σχολή.   Θυμίζουμε ότι η σχολή λειτουργούσε σαν Ανωτέρα Θεολογική μέχρι της εποχής του πατριάρχη Αθηναγόρα, και καταργήθηκε   το 1971, όταν επεβλήθη η δημοσία εκπαίδευση στην Τουρκία. Έκτοτε παρά τη διεθνή αλληλεγγύη και τις υποσχέσεις των κυβερνήσεων της Τουρκίας παραμένει κλειστή. Με στόχο την ανάδειξη του εκπαιδευτικού της ρόλου είχαν   διοργανωθεί πέντε Διεθνή περιβαλλοντολογικά Σεμινάρια (στα οποία είχα την τιμή να είμαι ομιλήτρια) με θέματα   «Περιβάλλον και θρησκευτική Παιδεία»  (1994),  «Περιβάλλον και Ηθική»  (1995),  «Περιβάλλον και Επικοινωνία  (ΜΜΕ)»(1996),     «Περιβάλλον και Δικαιοσύνη»  (1997) και «Περιβάλλον και φτώχεια» (1998) 50-8...

Για την Μακεδονία πάντα Ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε τραγουδώντας στο σχολειό «Μακεδονία ξακουστή» και που συγκινήθηκε διαβάζοντας εξωσχολικά τα «Μυστικά του βάλτου» της Πηνελόπης Δέλτα. Το 1992 με αφορμή τα τότε συλλαλητήρια αντιτάχθηκα έμπρακτα στην επιβολή της ονομασίας Μακεδονία στο νεογέννητο κράτος των Σκοπίων και με την ιδιότητα της διευθύντριας σύνταξης του ιατρολογοτεχνικού Περιοδικού «Κασταλία» εκδώσαμε αφιέρωμα στη Μακεδονία, το οποίο προλόγισα εξηγώντας τους λόγους της ελληνικής δυσφορίας και υπογραμμίζοντας ότι « Η Ελλάδα είναι μικρό αλλά Μέγα έθνος. Γενναιόδωρη πρόσφερε τη λάμψη του πολιτισμού της δίχως ποτέ να ζητήσει "πνευματικά δικαιώματα". Δεν είναι το όνομα που τσιγκουνεύεται το έθνος που ξαπλώθηκε με αυτό το όνομα μπολιάζοντας με πολιτισμό όλα τα έθνη.  Είναι που τόσα έπαθε από τους φίλους στην πρόσφατη ιστορική πορεία . Και καταλήγοντας ότι  «η Μακεδονία, όπως κάθε ελληνική γωνιά μοσκοβολά τον πολιτισμό που αναπηδά από κάθε λιθάρι, κάθε τάφο...

Αφιέρωμα στη Μακεδονία Στο τεύχος 108 (Απρίλιος-Ιούνιος 1992) σαν διευθύντρια συντάξεως του Δελτίου της Ελληνικής Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών ¨Κασταλία" (ήμουν τότε γενική γραμματέας με πρόεδρο το Νίκο Ζακόπουλο) με αφορμή την τότε επικαιρότητα είχα την πρωτοβουλία της έκδοσης τεύχους αφιερωμένου στην Μακεδονία.  Παραθέτω το προλογικό σημείωμα, το οποίο εξακολουθεί να με εκφράζει και σκαναρισμένα όλα τα κείμενα των γιατρών λογοτεχνών που περιέχονται. Η Μακεδονία είναι μια και ελληνική" Αυτό το σλόγκαν διαφημίζεται από τα ΕΛΤΑ μέχρι τις παγωτοβιομηχανίες. Οι Έλληνες βάλθηκαν να πείσουν τους Έλληνες για το αυτονόητο της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Οι ξένοι μειδιούν  ειρωνικά στις ογκώδεις διαδηλώσεις της ομογένειας. "Μα ο Μέγας Αλέξανδρος θα αισθανόταν πανευτυχής ιδρύοντας μια νέα Μακεδονία!!!" διατύπωσε έγκριτη αμερικανική εφημερίδα. Και βέβαια έχει δίκιο. Ο κόσμος είναι σπαρμένος με Αλεξάνδρειες, ενώ μόνο στην Αμερική υπάρχουν δεκάδες Αθή...

Η κινούμενη εικόνα της αγάπης  Μάλλον είναι αλήθεια. Η πρώτη φορά μας εντυπωσιάζει. Στην έρωτα, τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Έπειτα όλα μοιάζουν επανάληψη. Χαίρεσαι αλλά με κανόνα σύγκρισης. Λυπάσαι αλλά με την αίσθηση ότι και αυτό θα επουλωθεί. Η μνήμη ευτυχώς είναι δημιουργική. Δεν αποτελεί φωτογραφία του παρελθόντος, αλλά πίνακα, που διαρκώς ανασκευάζουμε. Κινούμενη εικόνα η αλήθεια της κάθε μας στιγμής και όλα αβέβαια.  Αυτή η κινούμενη εικόνα της αλήθειας αποτελεί την γεύση της ζωής που είναι πολύτιμη ακριβώς επειδή είναι εύπλαστη και εύθραυστη.  Με 4 παιδιά και 4 εγγόνια συχνά με ρωτούν, αν αγαπώ κάποιο περισσότερο. Υπάρχει μέτρο στην αγάπη; Μόνο τα χρώματα, που κι αυτά μεταλλάσσονται στο καλειδοσκόπιο του χρόνου. Και οι γεύσεις. Η ανάγκη να μυρίσεις την επιδερμίδα του νεογνού που νανουρίζεις στην αγκαλιά σου, η χαρά του να νιώσεις ότι το βρέφος χαμογελά κι απλώνει τα χεράκια του, όταν σε αναγνωρίζει, τα πρώτα βήματα και το σφιχταγκάλιασμα "Γιαγιά, γιαγ...