Στις ερημικές ακρογιαλιές της Σύρου μου

 

Χάρη στην γενναιόδωρη φιλοξενία της παιδικής μου φίλης Αγνής Ζησίδου για πάνω από 15 χρόνια επιστρέφω κάθε χρόνο στο νησί, που πέρασα τα πολύ ευτυχισμένα παιδικά μου χρόνια από Β Δημοτικού μέχρι Β Γυμνασίου, στην Ερμούπολη. Για μένα είναι αναγέννηση ψυχής αφού η Ερμούπολη παραμένει μαγικά αναλοίωτη και οι κάτοικοι ευτυχώς διατηρούν την αρχοντική τους ευγένεια και ακόμη δεν έχουν μολυνθεί από τον τουρισμό. 

Φέτος ήθελα να επισκεφθώ τις άγνωστες στους πολλούς παρθένες περιοχές της Σύρου και γιαυτό έφερα αυτοκίνητο αν και το πάρκιν στην πόλη είναι μαρτύριο. 

Αρχικά πήγαμε με το αυτοκίνητο σε περιοχές όπως οι Σαντορινιοί, το Κόκκινο, το Δελφίνι και οι γειτονικές ερημικές παραλίες, που ακόμη φιλοξενούν ελάχιστους λουόμενους και αμέριμνους  γυμνιστές.

Σήμερα δοκιμάσαμε τη θαλάσσια εξόρμηση στις ΒΔ ακρογιαλιές του νησιού ξεκινώνας από το Κίνι με το ταχύπλοο Perla του μερακλή καπετάνιου Νικου Πρίντεζη (για τους φίλους Λάκη).

Είχε πάνω από 5 μποφόρ και οι  ταξιδιώτες είμαστε βασικά (εκτός από εμένα και τη φίλη μου) μια νεανική παρέα από ένα ζευγάρι από τη Θεσσαλονικη και 3 κοπέλλες που είχαν έλθει με αφορμή τα γενέθλια της μιας και τις φίλες της εκ των οποίων η μία ήταν γνωστή τραγουδίστρια, η στιχουργός και η υπεύθυνη της προβολής της. 

Χάρη στο χαρακτήρα του καπετάνου η παρέα έδεσε πριν ακόμη ανεβούμε στο πλοίο και φρόντιζε για τις ιδιαίτερες ανάγκες του καθενός βάζοντας όσους δήλωσαν ότι ζαλίζονται στο σωστό σημείο του σκαφους, το οποίο μόλις ανοιχτήκαμε λίγο χοροπηδούσε διασκεδαστικά σαν τρενάκι λουναπαρκ, μέχρι που μπήκαμε στον πρώτο όρμο, τη Βαρβαρούσα, που μας ανέφερε το θρυλούμενο ιστορικό του ονόματος (Βάρβαροι? Μπαρμπαρόσα?) και περάσαμε από το στενό που δημιουργεί το ομώνυμο νησάκι και είδαμε τα απομεινάρια πό τους μόλους που κάποτε έδεναν τα καίκια που μετέφεραν πετρώματα.

Σε ήρεμη πια θάλασσα είδαμε τον Αετό, τη Λία, το Μαρμάρι για να καταλήξουμε στα Γράμματα και τη Γριά Σπηλιά, μια υπέροχη παραλία με πευκοδάσος που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1960, χάρη στην έμπνευση κι επιμονή ενός Αμερικανου του John Person, που αγάπησε τόσο την περιοχή που ζήτησε η τέφρα του ν' αποτεθεί στη ρίζα του πρώτου πεύκου που είχε φυτέψει.

Πάνω στα βράχια των Γραμμάτων υπάρχουν αρχαίες επιγραφές από ναυτικούς, που επειδή η Βόρεια Ακτή της Σύρου μόνιμα θαλασσοδέρνεται, σε αυτό τον όρμο εύρισκαν σωτηρία και ευχαριστούσαν τους θεούς που γλίτωσαν. Μου φάνηκε πολύ συγκινητικό το γεγονός ότι από την προιστορική εποχή της ακμής του θαυμάσιου Κυκλαδικού πολιτισμού μέχρι σήμερα οι άνθρωποι στη συγκεκριμένη αγκαλιά του νησιού εξακολουθούν να νιώθουν ασφάλεια και απόλαυση.

Τα νερά στην αμμουδερή παραλία ήταν τιρκουάζ και διάφανα, ενώ στα βράχια στις παρυφές βρήκα άφθονες μεγάλες νόστιμες πεταλίδες, τόσο πολλές και μεγάλες όσο τις είχα πρωτομαζεύψει σαν παιδί στις πολυσύχναστες σήμερα παραλίες κοντά στην Ερμούπολη, όπως ο Αγιος Νικόλαος ή το Τάληρο.

Μετά το πρώτο μπάνιο ο Καπετάνιος μας κατέβασε πλωτό μπαρ, όπου με τραγούδια και ευχάριστη κουβέντα τσιμπούσαμε και πίναμε, όχι μόνο εμείς, αλλά και κάποιοι ξένοι νεαροί που είχαν κατεβεί με τα πόδια από την Άνω Μεριά.

Στην επιστροφή η θάλασσα ήταν ήρεμη και περάσαμε ξανά χαιδεύοντας τις ακτές κι εγώ -ενώ όλοι οι άλλοι τραγουδούσαν κεφάτοι- ξεθάρεψα και παρίστανα καβάλα στην πλώρη την Παναγιά Γοργόνα. 

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου