Maria Sotiropoulou

....Ντροπή! Κανείς δε βρέθηκε να πει για την αυγή της προδοσίας. Τον πρώτο δούλο κανείς δεν ονομάτισε. Τον πρώτο αφέντη. Ίσως γιατί οι ρόλοι άλλαζαν συχνά. Ίσως γιατί τότε, όλοι ήξεραν πως κανείς δε γεννιέται αφέντης ή δούλος. Σιγά σιγά ο παραλογισμός της δουλείας θριάμβευσε στις κοινωνίες. Σιγά σιγά πιστέψαμε πως είναι φυσικό άλλοι να κυβερνούν κι άλλοι να υπομένουν. Η Ιστορία μας διάψευσε. Οι ρόλοι πάντοτε θ ' αλλάζουν. Καθένας πρέπει να κατακτά τη θέση του στο σύνολο, σ' ένα κόσμο όπου η ανισότητα είναι κανόνας κι η βία ρυθμιστής. Μου ήταν αδιανόητο να κατανοήσω τις φυλακές της Ιεράς εξέτασης, τις εκπολιτιστικές θηριωδίες των εξερευνητών, τις σταυροφορίες και τις ελέω Θεού μοναρχίες. Μ' ενθουσίαζε η Αναγέννηση, η χαραυγή του νέου πεπρωμένου. Οι ορίζοντες που πλαταίνουν. Το ξύπνημα των λαών, αυτού του κοιμισμένου γίγαντα. Ο κόσμος γίνεται μικρός. Οι ωκεανοί πρέπει να γεφυρώσουν τις ανθρώπινες τρέλες. Ο θρίαμβος της τόλμης και της φαντασίας. Καμιά σκέψη π...

Στο σύνορο του ανέμου Η κοσμογονία κυοφορείται εντός μου. Το παραμύθι του κόσμου ξαναρχίζει κάθε εποχή. Ένα με το βράχο, ένα με τον άνεμο, ένα με τα νερά που σμίγουν τον ουρανό και τη θάλασσα. Θα χορταριάσει η θάλασσα, θα λουλουδιάσει το πέλαγο, θα καρποφορήσουν οι ωκεανοί. Ξωτικά σαν το Γιούσουρι, θρύλοι που ομορφαίνουν τα ροζιασμένα χέρια των ψαράδων, χταπόδια που αφρίζουν στα βράχια καθώς τα χτυπάνε για να μαλακώσουν, τσίροι που στεγνώνουν απλωμένοι σαν κουρελάκια ψαριών, εισαγωγή στην ευωχία του ούζου.  Δεν πρόκειται να φύγω. Το είδες. Πέτρωσα στο σύνορο του ανέμου. Χαμογελώντας στο αιώνιο θαύμα του κόσμου. Αγναντεύοντας το πλοίο του Θησέα, αδιάφορη στην παραφορά του Αιγέα. Δική σου. Πορφυρή στη ντροπή του δειλινού, ολόχρυση στη μεσημεριανή συγκομιδή των χαμογέλιων σου. Ποίημα του ανέμου και του βράχου, γέννημα της θάλασσας.  Δε φοβάμαι το θυμό σου. Τ’ αφρισμένα κύματα που σπάνε στα βράχια με ορμή, που θα διέλυαν οποιοδήποτε σκαρί δε με τρομάζουν. Ξέρω δεν πρόκε...

Αιωνία η μνήμη Οι λέξεις!  Πόσο μας λυτρώνουν απ’ το κενό της ύπαρξης; Πόσο μας παρηγορούν στη μοναξιά της ανυπαρξίας;  Πετροβολώ με λέξεις το θάνατο. Τον προκαλώ. Προσπαθώ να σπάσω τα τείχη των προηγούμενων ζωών μου. Όμως οι λέξεις είναι αμφίβουλες.  Λυτρώνεσαι μόνο επικοινωνώντας με ιδανικούς συγγραφείς, διαβάζοντας πίσω απ’ τις λέξεις που εκείνοι κάποτε άρθρωσαν, ερμηνεύοντας σύμφωνα με τις δικές σου ανάγκες τα δικά τους νεύματα στο άγνωστο.  Οι καθημερινές μας επαφές θυμίζουν θέατρο παραλόγου. Ειδικά μ’ αυτούς που πάνω απ’ όλους αγαπήσαμε.  Μιλάμε στα είδωλα κι ερμηνεύουμε τους χρησμούς που ψελλίζουν.  Επαναστατούμε για τις παρερμηνείες, για την αλλαγή πλεύσης.  Βαυκαλιζόμαστε με υποσχέσεις αιωνιότητας, όταν το φθαρτό μας κορμί καθημερινά μας αποδεικνύει ότι, τίποτε πίσω δεν γυρνά κι ότι, το ρέμα σταθερά κατηφορίζει προς τη θάλασσα.  Κατηγορούμε ό,τι ζηλεύουμε.  Στηλιτεύουμε όσα δε θ’ αγγίξουμε ποτέ.  Μα...

Φθινοπωρινή ραψωδία Στην ακροθαλασσιά με το μπουρίνι ν’ ανακατεύει τα μαλλιά του πελάγου, γυμνός με το στήθος προτεταμένο στην ανατριχίλα τ’ ουρανού, τα κύματα να καλπάζουν απειλητικά, με τ’ αυτιά σου να βουίζουν υποσχέσεις αιωνιότητας νάσου κι ορθώνεσαι ν’ αντιπαλέψεις τη ζωή που ανταριάζεται σαν την ψυχή σου.  Δίνεις μια και βουτάς στ’ αφρισμένα βράχια, αφήνεις τ’ ακροδάχτυλα της θάλασσας να σου μαλάζουν το κορμί. Χώνεσαι ξανά στη ζεστή της μήτρα, γίνεσαι ένα με τον ουρανό και τον αέρα, αφήνεσαι φτερό στον άνεμο και φύκι ξεμαλλιασμένο απ’ την οργή της, που τώρα το πιπιλά στυφόγλυκο μέχρι να το φτύσει στη στεριά. Εγκαταλείπεσαι στα χέρια της, στην πρωτεϊκή της δύναμη και μια σ’ ανεβάζει μέχρι ν’ αγγίξεις το γκαστρωμένο βροχή ουρανό και πότε σε βουλιάζει στον κόλπο της κι ο κόσμος χάνεται κι όλα γίνονται ασήμαντα. Ίσα που προλαβαίνεις να δεις γυμνά τα σπλάχνα της τη στιγμή που κρατά την ανάσα της κι εσύ στέκεις στην κορφή του αφρισμένου της στήθους.  Κόκαλα...

Το Περιβάλλον και η φτώχεια Ηθική ευθύνη από τη σκοπιά ενός γιατρού παρέμβαση  για τη Συνδιάσκεψη των "Φίλων της Φύσης" Λένε ότι “ ο γιατρός βλέπει τον άνθρωπο στην αδυναμία του , ο παπάς στο φόβο του και ο δικηγόρος στην ατιμία του ”. Και τα τρία αυτά δεινά συνυπάρχουν στη φτώχεια . Η φτώχεια είναι η αιτία υποσιτισμού , επιδημιών και απώλειας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας . Προκαλεί κύματα προσφύγων , που αναζητούν ευκαιρίες επιβίωσης σε νέους τόπους . Μερικές φορές δεν γίνονται αποδεκτοί στη νέα τους πατρίδα , κάποτε πεθαίνουν καθ ' οδόν προς τη γη των ονείρων τους , μερικές φορές γίνονται θύματα του ρατσισμού που γιγαντώνεται στον αναπτυγμένο κόσμο , σαν αποτέλεσμα της αυξανόμενης ανεργίας . Η Γη είναι το κοινό μας σπίτι και πια δε μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι τα προβλήματα του Τρίτου κόσμου δεν είναι και δικά μας προβλήματα . Τα ατυχήματα σ...