Maria Sotiropoulou

    Στο βιβλίο μου «Γρηγόρης Λαμπράκης ο πρωτοπόρος ειρηνιστής γιατρός» (1988) https://mariasot.blogspot.com/2012/04/blog-post_03.html   πρωτοανέφερα ότι: «Το 1940 παρουσιάζεται και υπηρετεί στη Σχολή Εφέδρων αξιωματικών Σύρου απ' όπου σώζεται ένα αναμνηστικό λεύ­κωμα όπου γράφει:   «Δέκα μέρες προτού φύγω από τη σχολή ως ιατρός δια το μέτωπον, εσκέφθην να ζητήσω από τους συμμαθητάς μου να χαράξουν σ' αυτό το τετράδιο λίγα λόγια για να τους θυμούμαι εάν ζήσω, Ως αρχηγός των εν τη σχολή προσεπάθησα να προσ­δώσω εις τους μαθητάς την έννοια της αγάπης και της αλλη­λεγγύης... Χαρισμένο εις τους αγαπημένους μου συμμαθητάς τους οποίους εύχομαι να εύρη το τέλος του σκληρού αυτού πο­λέμου υγιείς». 21-12-1940.» Επειδή κατά την επίσκεψη μου στο Στρατόπεδο Σύρου το Σεπτέμβρη του 2021 https://mariasot.blogspot.com/2021/09/1923-1934-2014.html ο διοικητής είπε ότι δεν υπάρχουν στοιχεία γιαυτό το γεγονός κι επειδή στο Διαδίκτυο συνάντησα ακροδεξιές καταχωρήσεις, που αμφισβητούσαν ...

  Η μεγάλη μου εγγονή, που τη νανούριζα με διηγήσεις από τη Μυθολογία  https://mariasot.blogspot.com/2016/12/blog-post_23.html  είναι πλέον άριστη μαθήτρια της Α Γυμνασίου.  Έτσι ένιωσα μεγάλη έκπληξη όταν την άκουσα να γκρινιάζει «Τι τη θέλουμε την Οδύσσεια; Και μάλιστα να μας βάζουν βαθμό γιαυτό το μάθημα!!!» και «Τι τα θέλουμε τα Αρχαία και γιατί να μάθουμε τα πνεύματα και τους τόνους;» Και για μεν τα πνεύματα και τους τόνους, ίσως έχει δίκιο, αφού ήταν μεταγενέστερη εφεύρεση των Αλεξανδρινών, που δημιουργήθηκε για διευκόλυνση της προφοράς των αλλοδαπών, που μάθαιναν τα ελληνικά (τότε διεθνή γλώσσα) όπως τα παιδιά μας σήμερα μαθαίνουν τα αγγλικά, όμως για την Οδύσσεια ένιωσα ενοχή γιατί δεν την προετοίμασα έγκαιρα ν’ αγκαλιάσει το θαύμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Σαν παιδί δύο φιλολόγων και με ιδιαίτερο θαυμασμό για τα αριστουργήματα την ελληνικής γραμματείας ένιωσα κατάθλιψη για όσα μου είπε η συνονόματη εγγονή και την παρακάλεσα να διαβάσουμε μαζί το αυριανό τη...

Φέτος με αφορμή τον διεθνή εορτασμό της νίκης των συμμάχων κατά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο ξεκίνησε δεξιότροπη συζήτηση -γκρίνια για την «ανοησία» και τον «επαρχιωτισμό» των Ελλήνων, που δεν συνεορτάζουμε τις νίκες μας όπως κάνουν οι λοιποί Ευρωπαίοι και φυσικά οι Αμερικανοί. Αυτό μου θύμισε την παλαιότερη εξ αριστερών άποψη  ότι οι παρελάσεις θα πρέπει να αντικατασταθούν με λαϊκές πορείες, ότι   κακώς γιορτάζουμε την 28 η  Οκτωβρίου   (επειδή ήταν η αρχή του πολέμου) και ότι θα έπρεπε να τιμούμε τη νίκη του λαού με το τέλος του 2 ου   Παγκοσμίου πολέμου. Στην Ελλάδα ποτέ δεν τιμούμε το τέλος οποιουδήποτε πολέμου, αλλά πάντα το συμβολισμό της αντίστασης . Γιαυτό και εξακολουθούμε να γιορτάζουμε στις 25 Μαρτίου την Επανάσταση του 1821, την αποδεδειγμένα πια λαθεμένη ιστορικά απαρχή του ξεσηκωμού στα Καλάβρυτα, αντί της Ναυμαχίας στο Ναυαρίνο. Γιαυτό και για τους Περσικούς πολέμους, περηφανευόμαστε για το Μαραθώνα, τη Σαλαμίνα,  και τις Θερμοπύλες και όχι τις κα...

  Η συνεχιζόμενη τραγωδία στην Παλαιστίνη, μας έκανε να μη πολυσκεπτόμαστε ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται, ενώ η τραγωδία  στο Νακγκόρνο Καραμπαχ πέρασε απαρατήρητη. Λέμε ότι αυτη η φρίκη είναι αναπανάληπτη (όμως ο Πολ Ποτ είναι μεταγενέστερος του Χίτλερ) και ότι δεν θα ξεχάσουμε ποτέ αυτό το γεγονός (ποιος θυμάται τι έγινε στο Μπεσλάν;) αλλά στην πραγματικότητα εύκολα διαγράφουμε τις επώδυνες μνήμες, δεν διδασκόμεθα από τα λάθη της ανθρωπότητας, η μια γενιά δεν πείθεται από τα λάθη των γονιών της και τα επαναλαμβάνει και έτσι βλέπουμε σήμερα το Ισραήλ (κράτος που δημιουργήθηκε από όσους επιβίωσαν από τη φρίκη του ναζιστικού Ολοκαυτώματος)  με τη δικαιολογία της επιβίωσης, να εφαρμόζει πρακτικές «τελικής λύσης» στους εγκλωβισμένους Παλαιστινίους. Σήμερα, ακόμη και στην ευημερούσα κοινωνία της κατανάλωσης, όλοι νιώθουμε απειλούμενοι και στην πλειοψηφία αντιδρούμε μοιρολατρικά, αφού οι συνήθεις τρόποι αντίδρασης δεν φαίνεται να επαρκούν, στον πόλεμο η προπαγάν...

  Η πρόσφατη νέα έκρηξη βίας στη Μέση Ανατολή είναι στα χνάρια του Βιβλικού Σαμψών ή του ελληνικού αντιχριστιανικού ολοκαυτώματος στο Κούγκι. Για όλους εμάς που από τη δεκαετία του 1990 αγωνιζόμαστε για την ειρήνη στην περιοχή και ζήσαμε την προσέγγιση παλαιστηνίων και Ισραηλιτών, ελπίσαμε τόσα χρόνια και πιστέψαμε στον τερματισμό της βίας, ο πρόσφατος πόλεμος μας βουλιάζει στην απελπισία για το μέλλον όχι μόνο της Μέσης Ανατολής αλλά ολάκερης της ανθρωπότητας που συνεχίζει να επαναλαμβάνει τον ίδιο παραλογισμό αυτοκτονώντας «μετά των αλλοφύλων» συμπαρασύροντας στον όλεθρο πάντα πάντα τους αθώους κάθε πλευράς. Βλέποντας την Παλαιστίνη στο χάρτη δύσκολα καταλαβαίνεις το γιατί ιστορικά πάντα βρίσκεται στο κέντρο κάποιας σύγκρουσης. Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια στην Ιορδανία ότι μας πήγαν στο όρος Νέμπο, όπου λένε ότι ο Μωυσής αντίκρυσε τη Γη της Επαγγελίας πριν πεθάνει και όπου σήμερα βρίσκεται μια εκκλησιά. Θυμάμαι ότι αντικρύζοντας το ελάχιστα ελκυστικό τοπίο της κοιλάδας του Ιορδάνη...

  ο τρόπος που το Ιντερνετ συστήνει για αντιμετώπηση των τοξικών σχέσεων Το καφενείο του facebook με την εριστικότητα και την αερολογία αναδεικνύει αρκετούς νεολογισμούς. Ένας από αυτούς είναι ο χαρακτηρισμός «τοξικός» για μιαν εκτεταμένη κατηγορία ανθρώπων, που συνήθως διαφωνούν με την κυρίαρχη άποψη ή διαταράσσουν την ευδαιμονία των κουταβιών, των γλεντιών και των ηλιοβασιλεμάτων που εμφανίζεται σαν πραγματική ζωή σε όσους «φίλους» πλοηγούνται στον εικονικό κόσμο του Διαδικτύου.  Το επίθετο «τοξικός» το ήξερα από την Ιατρική μου εκπαίδευση και είχε σχέση μόνο με φάρμακα, που είχαν δηλητηριώδεις δράσεις. Σύμφωνα με το Μπαμπινιώτη « Η αρχ. φρ.  τοξικὸν φάρμακον  (πβ. Αριστ.  Περὶ θαυμασ. ἀκουσμ.  837a· αργότερα  τοξικὸν βέλος ), που δήλωνε το δηλητήριο με το οποίο οι Κέλτες και οι Σκύθες άλειφαν τα βέλη τους, υπήρξε η αφετηρία τής σημ. «δηλητηριώδης», η οποία πρωτοαπαντά (για το επίθ.  τοξικός ) στον ιατρό Διοσκουρίδη (1ος αι. μ.Χ.).»  Σύμφων...

  Για την τουριστική Σαντορίνη οι φιλόζωοι επικεντρώνουν τα βέλη τους στην καταδίκη των γαιδουρολατών, που έχουν σαν επάγγελμα την μεταφορά τουριστών και εμπορευμάτων στα σκαλιά των λιμανιών της Καλντέρας και αναρτούν φωτογραφίες «αποδεικτικές» της κακοποίησης με τα ζώα να περιμένουν τη σειρά τους για το αγώι με το κεφάλι μόνο στη σκιά του δρόμου. Μάλιστα στο FB η κα Ελένη Ακρίτα είδα ότι μαζεύει συμβουλές για να κάνει επερώτηση στη Βουλή!!!! Τα γαιδουράκια και τα μουλάρια στη Σαντορίνη υπήρχαν πάντα λόγω του δύσβατου εδάφους και της έλλειψης δρόμων και εξυπηρετούσαν τις ανάγκες για τη μεταφορά ανθρώπων και εμπορευμάτων από τα λιμάνια της Καλντέρας, τις οικοδομές στα ανηφορικά στενά των χωριών και τη μεταφορά σταφυλιών κατά τον τρύγο ή βαρελιών του διάσημου κρασιού μέχρι τα πλοία για Ρωσία ή Γαλλία. Η χρήση τους ήταν τόσο διαδεδομένη ώστε στο Μεγαλοχώρι στη χαράδρα του Ποταμού ήταν χτισμένα τα σπίτια, ενώ στην παράλληλη ήταν οι κατοικιές με τους σταύλους των υποζυγίων (ζωοτροφία εκ...