Τω αγνώστω Θεώ

Τω αγνώστω Θεώ



Στην προεκλογική μάχη για τις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα και η ανέγερση τεμένους, που πια θυμίζει το γεφύρι της Αρτας, εδώ και 20 χρόνια όλο εξαγγέλλεται και ποτέ δε χτίζεται. 
Στην Πνύκα κάθε χρόνο, συνάζονται χρυσοστόλιστοι ιερείς για να γιορτάσουν το Ιωβηλαίο του Χριστού στα βήματα των σόου τελετουργιών που χάραξεν ο πάπας. Από το ίδιο βήμα, μας θυμίζουν, είχε πρωτοκηρύξει ο απόστολος Παύλος κατά τη παράδοση ξεκινώντας την ομιλία του με αφορμή το βωμό που είδε στην Αθήνα αφιερωμένο «τω αγνώστω Θεώ» και με αυτό το πρόσχημα παλεύοντας να πείσει τους λόγιους αθηναίους ότι αυτός ο άγνωστος δεν ήταν άλλος από το δικό του τρισυπόστατο Σωτήρα. 
Οι αθηναίοι δεν τον πήραν με τις πέτρες, όπως οι περισσότεροι κάτοικοι των πόλεων απ’ όπου πέρασε. Ούτε και τον φυλάκισαν. Προσπάθησαν να κάνουν διάλογο μαζί του, αποφάσισαν ότι δεν έχει επιχειρήματα και τον απέρριψαν. Όλοι εκτός από ένα, τον Διονύσιο τον αρεοπαγίτη. Αυτός στάθηκε αρκετός για μαγιά της χριστιανικής εκκλησίας στην Αθήνα.
 Η πολυδιαφημισμένη ανεκτικότητα των ελλήνων είναι παράδοση εθνική και όχι χριστιανική. Ο Χριστιανισμός από τα σπάργανά του, όπως κάθε μονοθεϊστική θρησκεία στάθηκε δογματικός και απόλυτος. Υπέστη διωγμούς ακριβώς επειδή απέρριπτε τη συνύπαρξή του με τα άλλα πιστεύω. Δεν κήρυττε έναν ακόμη θεό αλλά το μοναδικό. Ακολουθώντας το ιουδαϊκό πρότυπο χώρισε τους ανθρώπους στον περιούσιο λαό, τους εκλεκτούς και τους άλλους. Οι άλλοι ήταν καταδικασμένοι σε αφανισμό. Αυτό είναι κοινό γνώρισμα κάθε μονοθεϊστικής θρησκείας, που ευλογεί τα λάβαρα και τα όπλα των πιστών της στις σφαγές των απίστων. Οι πιστοί του ενός θεού δεν έχουν ανεκτικότητα στη διαφορετική άποψη. Επιθετικά προσπαθούν να επιβάλουν τη δική τους αλήθεια σαν τη μόνη αλήθεια.
 Ο Χριστός δεν απάντησε όταν ο Πιλάτος τον ρώτησε τι είναι επιτέλους η Αλήθεια. Και φυσικά δεν αποδέχονται ούτε τη δημοκρατική σύμβαση της αλήθειας της πλειοψηφίας, ούτε την «εθνική» φιλοσοφία της σχετικότητας της προσωπικής αλήθειας του καθενός. Η Αλήθεια είναι μία λένε, η αλήθεια του Χριστού, η αλήθεια των προφητών, η αλήθεια των επισκόπων ποιμένων, και το πλήρωμα οφείλει τυφλά ν’ ακολουθεί τη θεϊκή προσταγή όπως μεταφράζεται από τα χείλη των δεσποτάδων.      Η ανεκτικότητα και η οικουμενικότητα είναι ελληνική και όχι χριστιανική κληρονομιά. Και είναι παράδοξο σε όλο τον άλλο κόσμο να θεωρείται σήμερα αυτονόητη η θρησκευτική ελευθερία κι εδώ, στην Ελλάδα, να γίνεται ολόκληρη συζήτηση για τη δημιουργία ενός τεμένους που είχε αρχικά προγραμματισθεί στο διεθνές αεροδρόμιο εν όψει Ολυμπιακών αγώνων!
 Αν θάπρεπε να συζητάμε για κάτι αυτό είναι το γιατί δεν έχουμε ήδη δημιουργήσει και ναούς άλλων θρησκειών, για παράδειγμα βουδιστικούς, όταν τόσοι ασιάτες ζουν και εργάζονται στη χώρα μας. Αυτό που ταιριάζει στην ελληνική παράδοση είναι η παραχώρηση βωμών για κάθε πίστη. Η απλόχερη προσφορά θυσίας σε κάθε θεότητα, ακόμη και στον άγνωστο θεό που ίσως αποδειχθεί κι αυτός, μέσω του ιερατείου του, δυνάστης. Δεν φοβόμαστε το ξένο, επειδή είμαστε έλληνες. Σ’ αυτή τη χώρα το ξέρουμε καλά ότι οι άνθρωποι φτιάχνουν το θεό κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή τους. Γιαυτό και σεβόμαστε τους θεούς, αλλά προσκυνούμε την Ειμαρμένη. Αυτή ακόμη και τους θεούς μας κυβερνά.
Οι 3 Μοίρες (Κλωθώ, Λέχεσις, Άτροπος ή Ειμαρμένη) 

Δημοσιεύτηκε σε πρώτη εκδοχή στην εφημερίδα Η ΑΥΓΗ  στήλη "εξ αφορμής" 9-7-2000

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Σχόλια

  1. Μαρία (και συν αυτή) καλησπέρα,

    Δεν νομίζω ότι έχεις εντελώς δίκιο ως προς το διαχωρισμό Ελληνισμού και Χριστιανισμού ως προς την ανεκτικότητα. Δυστυχώς υπήρξαν και υπάρχουν πάρα πολύ τρανταχτά παραδείγματα πολυθεϊστικής, αθρησκευτικής όσο και αθεϊστικής καταδίωξης όσων πιστεύουν σε «άλλους θεούς» (π.χ. των οπαδών του Διονύσου). Το ότι οι μονοθεΪστικές θρησκείες, π.χ. ο Χριστιανισμός του Μ. Θεοδόσιου, των Σταυροφόρων η των «Νεοκόν» χριστιανών των ΗΠΑ, επέδειξαν άκρα έλλειψη ανεκτικότητας είναι αδιαμφισβήτητο.

    Όμως είναι αδιαμφισβήτητο και το ότι πιστοί αυτών των ιδίων μονοθεΪσμών έδωσαν και δίνουν και τη ζωή τους ακόμα για την ισότητα και ανεξιθρησκία. Μιά αξιόλογη εκπρόσωπος του είδους στις μέρες μας είναι η Κάρεν Άρμστρογκ.

    Δεν είμαι θρησκευόμενος. Το ΛΑ.Ο.Σ. με ανατριχιάζει. Συγχρόνως θυμάμαι και πως μπορούν οι μονοθεΪσμοί, όπως και οι άλλες θρησκείες, να υπερβούν το «εμείς κατέχουμε την ΑΛΗΘΕΙΑ και εσείς ζείτε στο ΨΕΜΑ». Ο διάλογος του Χριστού με την 'αλλόθρησκη' Φωτεινή τη Σαμαρίτιδα ερμηνεύται συχνά ως υπέρβαση του μίσους Ιουδαίων και Σαμαριτών:

    Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. 20 οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. 21 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. 22 ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν. 23 ἀλλ' ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν...

    Συγχρόνως βέβαια αυτής της χροιάς η προσπάθεια ενέχει και τον άμεσο κίνδυνο της αντικατάστασης της μιας μισαλλοδοξίας (Ιουδαίοι - Σαμαρίτες) με την άλλη (Χριστιανοί - μη-Χριστιανοί) -- αν τουλάχιστον δεν ληφθεί ως μάλλον ανοησία του Ιησού το «ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν».

    Καλό Πάσχα!
    Μιχάλης Μουτούσης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μιχάλη μου
    Ίσως έχεις δίκιο στο ότι υπάρχει φανατισμός παντού ακόμη και στους άθεους. Εγώ πέρασα μια φάση της ζωής μου που ήμουν πολύ του κατηχητικού. Αυτό που δε συγχωρώ στο χριστιανισμό είναι ότι έκανε όσα έκανε αν και είναι η θρησκεία της αγάπης. Από τους μουσουλμάνους το περίμενα. Η κλασσική ελληνική παιδεία του Σωκράτη ήταν ανεκτική. Προφανώς όχι των Αθηναίων που τον καταδίκασαν γιατί δίδασκε "καινα δαιμονια". Παντού υπάρχουν δυο όψεις Θέλω να πιστεύω ότι σήμερα η ανθρωπότητα θα έπρεπε να ειναι πιο ανεκτική στη θρησκεία και όχι μόνο αλλά δυστυχώς οι άνθρωποι φανατίζονται και σκοτώνουν ακόμη και για μια ποδοσφαιρική ομάδα.
    Σου εύχομαι καλή Λαμπρή για σένα και την οικογένεια σου. Ακόμη και αν δεν πιστεύεις στη Ανάσταση αυτή την εποχή η φύση μας μεθά από την προσδοκία της αιώνιας αναγέννησης.
    Και τα έθιμα του ελληνικού Πάσχα είναι γοητευτικά.
    Να είσαι πάντα καλά
    Μαρία

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Δίβρη απέκτησε το καταπληκτικό Μουσείο Πετραλιά

Η ρουφήχτρα της Πλάκας

Η εποχή της αγένειας