Maria Sotiropoulou

Πρώτη μου επαφή με τη μεγάλη μου διεθνή οικογένεια της IPPNW Με τον υποχρεωτικό εγκλεισμό λόγω COVID/19 άρχισα να ξεσκονίζω τα αρχεία και τις παλιές φωτογραφίες μου ανακαλύπτοντας εμπειρίες, που θα έπρεπε να αναδιατάξω για να μοιραστώ με τους νεότερους. Μια από αυτές ήταν η πρώτη μου επαφή με τη μεγάλη μου διεθνή οικογένεια της IPPNW κατά τη διάρκεια ενός Ευρωπαϊκού Συνεδρίου ταξιδιού εν πλω πάνω στο Ρήνο 15-18 Οκτωβρίου 1988. Το ταξίδι πάνω σε ποταμόπλοια αποφασίστηκε επειδή ο Ρήνος θεωρείτο από τους πιο μολυσμένους ποταμούς στην Ευρώπη κι επειδή έτσι μπορούσαμε εν πλω να συζητούμε τα εσωτερικά μας θέματα ενώ κάθε μέρα σταματούσαμε σε διαφορετικές χώρες Ελβετία (Βασιλεία), Γαλλία (Στρασβούργο), Δυτική Γερμανία (Βόννη) και Ολλανδία (Ρότερνταμ) όπου διοργανώθηκαν από τους τοπικούς κλάδους μεγάλες ενημερωτικές για το κοινό εκδηλώσεις. Την οργάνωση είχε αναλάβει ο γερμανικός κλάδος αφού εκείνη την εποχή αντιπρόεδρος για την Ευρώπη ήταν ο Urlich Gotsein που ετοίμασε τα πάντα με την λογι...

  Τα Χριστούγεννα κατά τα παιδικά μου χρόνια δεν ήταν μια εντυπωσιακή εκκλησιαστικά γιορτή, όπως το Πάσχα, που με το θεατρικό του τελετουργικό μας απασχολούσε όλη τη Μεγαλοβδομάδα. Είχαν μια γεύση απογοήτευσης, αφού όλα τα τραγούδια και τα παραμύθια μιλούσαν για χιόνια, που εμείς δε βλέπαμε ποτέ. Το γεγονός ότι και στην Παλαιστίνη οι ίδιες κλιματολογικές συνθήκες επικρατούν δεν τονιζόταν αρκετά και προ τηλεοράσεως δε είχαμε εξοικειωθεί με τα Χριστούγεννα σε πλαζ του Νότιου ημισφαιρίου. Τα Χριστουγεννιάτικα έθιμα, το δένδρο, τα γλυκά, είχαν σχέση κυρίως με τον Άγιο Βασίλη και τα δώρα της Πρωτοχρονιάς και όχι με το βάρβαρο ξύπνημα από τις 5 το πρωί για να πάμε νυσταγμένοι στη μακρόσυρτη λειτουργία. Εννοείται ότι το Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν δεν είχε θέση στην ορθόδοξη οικογένεια, που νήστευε και το λάδι τουλάχιστον την τελευταία βδομάδα.  Οι αναμνήσεις μου για την ημέρα των Χριστουγέννων γίνονται ευχάριστες από το 1964, όταν εγκατασταθήκαμε στον Πειραιά. Τότε για πρώτη φορά ανα...

Νοέμβρης 2019 ο Αη Νικόλας από την παραλία του αρχαιολογικού χώρου Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν Σκαλίζοντας χάρη στον αναγκαίο εγκλεισμό της Πανδημίας, τα παλιά μου έγγραφα βρήκα την επιστολή διαμαρτυρίας, που είχα στείλει στα «Θηραϊκά νέα» το 1987, για την καταστροφή του τοπίου γύρω από το ξωκλήσι του Αη Νικόλα το Μαύρο Ραχίδι από τις επιχωματώσεις για την κατασκευή του πάρκιν. Ο Αγιος Νικόλαος το Μαύρο (όχι κόκκινο όπως θα ταίριαζε) Ραχίδι, αν και βρίσκεται στην περιοχή του Ακρωτηρίου ανήκει εκκλησιαστικά στο Μεγαλοχώρι, επειδή είναι οικογενειακή εκκλησία της οικογένειας Σαλιβέρου (Μπατζάνη) στην οποία ανήκαν και πολλά από τα χωράφια της περιοχής πριν από την ανακάλυψη του αρχαιολογικού χώρου. Η αυλή της εκκλησίας ακουμπούσε στη θάλασσα κι έπρεπε να περάσεις μέσα από αυτή για ν’ ανηφορίσεις προς την πάντα επικίνδυνη για κατολισθήσεις Κόκκινη παραλία, την οποία σαν παιδιά βλέπαμε μόνο από ψηλά, μας απαγόρευαν να κατέβουμε. Μεγαλώνοντας αψηφούσαμε τις απαγορεύσεις αλλά δ...

  Παραμονή της επετείου μνήμης του Πολυτεχνείου κι ενώ βρισκόμαστε σε καθεστώς παγκόσμιας Καραντίνας βγήκαν πάλι στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης τα ευφάνταστα εικονογραφημένα συνθήματα του στυλ «Τι άλλαξε; Χούντα ήταν τότε, Χούντα και τώρα. Ίδιες απαγορεύσεις.» Το σύνθημα «Χούντα είναι θα περάσει» πρωτοξεκίνησε από τη νεολαία της ΝΔ επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ και με απογοήτευσε οικτρά, καθώς η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή μετά τη Μεταπολίτευση είχε καταφέρει να ανατρέψει τη ζοφερή εικόνα των μεταεμφυλιακών κυβερνήσεων, ενώ η Χούντα ισοπεδώνοντας τις κομματικές γραμμές είχε απαλύνει τον πόνο από τις χαίνουσες ιστορικές πληγές και είχαμε πιστέψει ότι θα επικρατούσε πολιτικό ήθος.  Σκεπτόμουν «Αν είναι δυνατόν τόσο σύντομα η νέα γενιά να μη θυμάται τι ήταν η Χούντα για μας που τη ζήσαμε!!!» αλλά το σύνθημα εμπλουτίστηκε και πολλαπλασιάστηκε από την κάθε αντιπολίτευση, όποτε η εκάστοτε κυβέρνηση έκανε κάτι καταπιεστικό χρησιμοποιώντας την αστυνομία σαν όπλο επιβολής της τάξης με συχν...

Εμείς η επαπειλούμενη από τον Κορωνοιό γενιά είμαστε οι προνομιούχοι.  Γεννηθήκαμε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και αν και περάσαμε φτωχικά παιδικά χρόνια θεωρούσαμε την παγκόσμια ειρήνη εφικτή, την ανέλιξη του πολιτισμού νομοτέλεια, την αέναη οικονομική ανάπτυξη δεδομένη, την τεχνολογική πρόοδο αυτονόητη, την δικαίωση των αγώνων φυσική συνέπεια.  Είμαστε η γενιά, που είδε τον άνθρωπο να πατά το φεγγάρι και το Τείχος στο Βερολίνο να γκρεμίζεται. Πιστέψαμε ότι χάρη στη λογική και τον ανθρωπισμό, τίποτε δεν είναι  αδύνατο για την ανθρωπότητα.  Ειδικά στην Ελλάδα οι ιστορικές δυσκολίες, που βιώσαμε, όπως η Χούντα, έληξαν σύντομα και με νίκη της Δημοκρατίας. Αν και οι σχέσεις μας με την Τουρκία εξακολουθούν να μας τρομάζουν και η πληγή από την Κυπριακή τραγωδία είναι νωπή, η επούλωση του από Βορρά κινδύνου και η διπλωματία των σεισμών και του φθηνού χρυσαφικού μας έφερε κοντά στους γείτονες. Στα χρόνια μας η οικονομική πίτα μεγάλωνε, οι συνθήκες ζωής βελτιώνονταν, η...

  Να γιατί η ΔΕΗ θα χάσει όλους τους καλούς πελάτες και θα γίνει ο φτωχότερος πάροχος ενέργειας Ήταν γνωστό ότι για ν’ αλλάξεις το όνομα στο ρολόι της ΔΕΗ έμπλεκες σε ατέρμονη πολυέξοδη γραφειοκρατική διαδικασία, γιαυτό και οι περισσότεροι ΔΕΝ αλλάζαμε το όνομα του ρολογιού στα ακίνητα που κληρονομούσαμε.  Με την είσοδο των νέων παρόχων ενέργειας, η διαδικασία απλοποιήθηκε και με μιαν υπεύθυνη δήλωση, τον τελευταίο εκκαθαριστικό λογαριασμό και τη φωτογραφία (από κινητό) του ρολογιού  έρχεται ο λογαριασμός στο όνομα που θες, να πληρώνεται και χωρίς εγγύηση, αν βάλεις πάγια εντολή σε τράπεζα.  Επί πάνω από 30 χρόνια είμαστε από τους πρώτους πελάτες, που εξοφλούσαμε όλους τους λογαριασμούς ΔΕΗ με πάγια τραπεζική εντολή. Αλλάζοντας πάροχο περίμενα, ότι η ΔΕΗ θα κατέθετε την επιστροφή στο πορτοφόλι (τραπεζικό λογαριασμό) απ’ όπου επί τόσα χρόνια εισέπραττε. Όταν αυτό δεν έγινε διαμαρτυρήθηκα και μου ζητούσαν εν μέσω πανδημίας  το IBAN του λογαριασμού σε επίσημο τραπε...

 Για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων                                                                   Πειραιάς 26-10-2020 Προς τα παιδιά της πατρίδας μου της Σαντορίνης Πολυαγαπημένα μου παιδιά Εσείς τα παιδιά του δημοτικού σχολείου Ακρωτηρίου  θα θυμάστε σίγουρα την επίσκεψη των Χιμπακούσα στο σχολείο σας πριν από δυο χρόνια και τις συγκλονιστικές μαρτυρίες που σας διηγήθηκαν από τις πυρηνικές βόμβες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. https://mariasot.blogspot.com/2018/06/blog-post.html και εκείνοι δεν ξεχνούν τις ζωγραφιές και τις εκθέσεις που τους διαβάσατε, ούτε και το βίντεο που είχατε στείλει και είδαμε στο Όσλο με την ευκαιρία της απονομής του Νόμπελ ειρήνης στην ICAN . https://mariasot.blogspot.com/2017/12/blog-post_10.html Και σεις παιδιά του Δημοτικού σχολείου Φηρών  με...