Χτυπώντας τις καμπάνες της Notre Dame



Χτυπώντας τις καμπάνες της Notre Dame

Όλα πεθαίνουν στη ζωή. Ελάχιστα επιβιώνουν στην πανανθρώπινη συνείδηση. Όπως επιβιώνει ο καθεδρικός  της Παναγίας των Παρισίων παρά την πυρκαγιά χάρη στο κλασσικό επικό μυθιστόρημα του Βίκτορ Ουγκώ.
Η εκκλησία που χρειάστηκαν αιώνες για να χτιστεί θα ήταν ένας ακόμη καθεδρικός παρά την κομβική του σχέση με την ιστορία του Παρισιού αν ο Ουγκό δεν την διάλεγε σα σκηνικό της συγκλονιστικότερης ερωτικής ιστορίας, πού όσο και αν διασκευάστηκε, εικονογραφήθηκε, κινηματογραφήθηκε δεν παύει να μένει επίκαιρη. 
Η "Παναγία των Παρισίων" δεν είναι απλώς μια καταγγελία για την κοινωνική ανισότητα, ένα αντιρατσιστικό μανιφέστο, μια αποκάλυψη της υποκρισίας των κληρικών, ένα ξεσκέπασμα της αναλγησίας των ισχυρών κάθε κοινωνικής δομής, μια καταγγελία της θρησκευτικής υποκρισίας, ένα παράπονο των απλών θνητών που δεν ευνοήθηκαν από τη μοίρα με όσα θεωρούνται αυτονόητα (υγεία, εξυπνάδα, ευμορφία), μια δυσπιστία απέναντι στην καλοσύνη των θεών και τη φυσική τάξη πραγμάτων, ένα μοιρολόι για την μοίρα των απόκληρων, μια επαναξιολόγηση της ομορφιάς, της ηθικής αξίας και του πλούτου. 
Αυτό που η Παναγία των Παρισίων θυμίζει στον καθένα μας είναι ο Καμπανοκρούστης, που όλοι καλά κρύβουμε μέσα μας ακόμη και αν περήφανα περιφέρουμε την ομορφιά της Εσμεράλδας στα πανηγύρια της ζωής. Είναι το τρυφερό μοιρολόι, που μαρτυρεί ότι δυστυχώς μόνο μέσα στο θάνατο η αληθινή αγάπη επιβιώνει.
Σήμερα που στην Ευρώπη το σκηνικό θυμίζει επιστροφή στο Μεσαίωνα των αποκλεισμών, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας μια μέρα σημαδιακή για τους Χριστιανούς, Μεγάλη Δευτέρα, η κατάρρευση του κλασσικού κωδωνοστασίου κατά την πυρκαγιά χτύπησε τις καμπάνες πολύ πιο δυνατά απ' όσο ο δύσμορφος Καμπανοκρούστης της. 
Ο καθεδρικός ναός σίγουρα θα ξαναχτιστεί σίγουρα συντομότερα απ' όσο χρειάστηκε για να χτιστεί και είναι ευτύχημα ότι πολλοί θησαυροί που περιείχε επιβίωσαν. Αυτό που πρέπει να αναγεννηθεί είναι οι ιδέες, που εξακολουθεί να συμβολίζει στην καρδιά κάθε ανθρώπου. Και γιαυτό ποτέ δεν πρέπει να πάψουμε να χτυπάμε τις καμπάνες της συλλογικής συνείδησης.

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Καλοκαίρι: Βουνό ή θάλασσα;

Αρκετά με το κήρυγμα για τον αποκλειστικό θηλασμό!

Μια φίλη έφυγε