Το πλήθος

Το πλήθος

Το πλήθος το πολύβουο, η ασχήμια κι η ομορφιά της πόλης. Ατιθάσσευτο ξεχειλίζει τα πεζοδρόμια, τους δρό­μους που απειθάρχητα κυλούν τα αυτοκίνητα. Χαζεύει τις πολύχρωμες φανταχτερές βιτρίνες μπαινοβγαίνει στα μα­γαζιά, πάντα βιαστικό συχνά φορτωμένο, πάντα σκεφτικό, σπάνια ευτυχισμένο. Το πλήθος, η αγέλη της πόλης. Μια κραυγή αρκεί να ξυπνήσει το ένστικτο, να ξεσκεπάσει τον πανικό που του φωλιάζει στην καρδιά, μια κραυγή κι ορ­μούν τυφλά στον όλεθρο.

Η ατομικότητα. Πού κρύβετ' η ατομικότητα στο πλή­θος; Μάταια ντυνόμαστε και στολιζόμαστε, φτιασιδωνόμαστε να ξεχωρίσουμε. Στο βάθος θέλουμε να μοιάζουμε. Αλοίμονο σ' όποιον ξεφύγει απ' τους κανόνες. Η κυριαρχία του Προκρούστη, το πλήθος. Αλοίμονο στον ψηλό ή τον κοντό, τον πανέμορφο ή τον πανάσχημο, τον άγιο ή τον εγκληματία, τον ξεχωριστό. Αρκεί να επιλέεις στη μετρι­ότητα  όπως τα σκουπίδια στα λαδωμένα από τις πίσσες βουρκόνερα του λιμανιού. Ποτέ μη ξεπηδάς πάνω απ' τη στάθμη του βούρκου. Είν' επικίνδυνο ν' ανακατεύεις τα νε­ρά. Πόσο καλοί όλοι μαζύ σου, όταν δεν είσαι τέλειος! Αρκεί να συμβαδίζεις στο σκοπό των τυμπάνων τους. Η αγέλη πρέπει να επιζήσει. Είναι απρόσωπη κι άψυχη σα μηχανή που αλοίμονο κανείς στ' αλήθεια δεν πατά τα κουμπ­ιά. Το πλήθος υπακούει σε φυσικούς νόμους. Μάταια μελετούν και τσακώνονται οι κοινωνιολόγοι. Το πλήθος πλέει με τους νόμους του σύμπαντος.

Απόσπασμα από "Ιφιγένεια εν Ελλάδι"

Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Δίβρη απέκτησε το καταπληκτικό Μουσείο Πετραλιά

Η ρουφήχτρα της Πλάκας

Η ιστορία του αντιπυρηνικού κινήματος και ο ειρηνιστής γιατρός Γρηγόρης Λαμπράκης