Maria Sotiropoulou

Στο Νεκροτομείο           Ένας φοιτητής. Τίποτε πιο πολύ ή πιο λίγο από ένα μέσο φοιτητή. Όχι τόσο μελετηρός, που να παίρνει τις υποτροφίες, ούτε τόσο επαναστάτης που να χάνει τις χρονιές. Μπήκε με την πρώτη - έπειτα από μια χρονιά αγωνίας και βραχνά- στο ιερό τέμενος της Σοφίας κι έσπασε τα μούτρα του την πρώτη χρονιά, που μετά βίας πέρασε τα μαθήματα. Ήθελε να γίνει γιατρός κι αυτοί του έλεγαν για φυσικές και χημείες. Ήξερε να μελετά και να μαθαίνει κι αυτοί ήθελαν να παπαγαλίζει για να περνά. Τελικά προσαρμόστηκε. Στην Ψυχολογία λένε ότι η ευφυΐα μετριέται με την ικανότητα προσαρμογής. Δεν ήξερε αν ήταν ευφυής, μα τόσα χρόνια ακαδημαϊκής ζωής, τον δίδαξαν να πιστεύει πάνω απ’ όλα στην τύχη. Στο σχολειό τον δίδασκαν ότι ο άνθρωπος προκόβει, όταν δουλεύει σκληρά και είναι τίμιος. Στο Πανεπιστήμιο έμαθε ότι μόνο ο επιτήδειος πάει μπροστά. Εκείνος, όπως όλοι οι φοιτητές, παπαγάλιζε από την απέραντη ύλη όσα ζητούσαν οι εξεταστές, άλλα με SOS , που τα ζητο...

Είναι εφικτή μια Μέση Ανατολή Ελεύθερη από πυρηνικά και άλλα όπλα μαζικής καταστροφής;         Είναι γνωστό ότι ο πυρηνικός αφοπλισμός είναι από τους παλαιότερους στόχους των Ηνωμένων Εθνών και αν και από το 1946 είχε συζητηθεί στην ολομέλεια της Γενικής Συνέλευσης οι προσπάθειες για τον αφοπλισμό συνεχίζονται εδώ και 66 χρόνια.         Tα πρώτα χρόνια μετά το 2ο Παγκόσμιο πόλεμο οι προσπάθειες επικεντρώθηκαν στην επίτευξης μιας και μόνο Συνθήκης που θα μπορούσε νε συμπεριλάβει τόσο την εξάλειψη των Όπλων Μαζικής Καταστροφής όσο και κανονισμούς για τα συμβατικά όπλα. Μετά την έλλειψη αποτελεσμάτων, στα μέσα της δεκαετίας του 1960 αυτή η προσέγγιση έδωσε τη θέση της σε «τμηματικά μέτρα» τα οποία χρησιμεύουν σα βήματα προς τον παγκόσμιο αφοπλισμό. Αυτά είναι οι συνθήκες κατά των πυρηνικών ( Nuclear Non Proliferation Treaty ) οι συνθήκες απαγόρευσης των χημικών και βιολογικών όπλων και οι συνθήκες που κατοχυρώνουν τοπικέ...

Από την ΚΛΩΝΟΠΟΙΗΣΗ  στα παιδιά με 3 γονείς                Και νάμαστε ξανά στο θρίλερ του Φραγκενστάιν. Και πάλι από το Εδιμβούργο να εκπορεύεται. Απ’ όπου εμφανίστηκαν για πρώτη φορά οι φόνοι για την επιστήμη, όταν τάφοι συλλήθηκαν και αλήτες κατέληξαν στο ανατομικό τραπέζι, προκαλώντας τον αποτροπιασμό της κοινής γνώμης για τις μαγικές δυνάμεις της Ιατρικής.             Δεν ήταν η πρώτη φορά ούτε κι η τελευταία. Από τον απαγορευμένο καρπό ή την Προμηθεϊκή φωτιά μέχρι την Κλωνοποίηση ο άνθρωπος προκαλεί τους θεούς και τη Μοίρα του. Ο 19 ος αιώνας φρίττει μπροστά στα ηθικά διλήμματα της επιστημονικής  εξέλιξης. Η ζωή μας όμως άλλαξε ριζικά μέσα στον 20ο αιώνα. Η διάσπαση του ατόμου άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου. Τα πειράματα στη γενετική έγιναν εύκολα αποδεκτά όσο δεν αφορούσαν ανθρώπους. Όλοι μας καταναλώνουμε κάθε καλοκαίρι καρπουζοκολόκυθα, αλλά το ξέρουν μόνο ο...

Όπως πρέπει σε ελληνόπαιδα!       Και ενώ στις τηλεοράσεις πρόβαλαν τη φρουρούμενη! στρατιωτική παρέλαση της Αθήνας στη Δίβρη της Αρχαίας Ολυμπίας ξαναβρήκα την παιδική μου συγκίνηση για τις εθνικές γιορτές και παρελάσεις.      Παρακολουθούσα την προετοιμασία των λιγοστών παιδιών για την μεγάλη κοινωνική παράσταση για την εθνική επέτειο. Με μόνους επισήμους τους τοπικούς παράγοντες, τους γονείς και όσους με ενθουσιασμό χειροκροτούσαν από τα τραπεζάκια των καφενείων στη λιακάδα.     Τα παιδιά του δημοτικού χαριτωμένα φορούσαν εθνικές στολές και τα παιδιά γυμνασίου λυκείου την γνωστή στολή σε άσπρο μπλε το μήκος της φούστας έπαψε να αποτελεί είδηση.      Ο γυμναστής νέος και με βροντερή φωνή είχε τον απόλυτο έλεγχο. Έκανε την πλάκα του με τα παιδιά όσο περίμεναν και με την βροντερή φωνή του έμπασε και τα μικρά του δημοτικού στο παιχνίδι. Ανάπαυση. Προσοχή! Με το αριστερό η ανάπαυση. Σημειωτόν ένα δυο, ένα το αριστερό! Ένα...

Της πατρίδος μου η σημαία!   Οι σημαίες έχουν τη δική τους ιστορία, που δεν χάνεται στα βάθη του χρόνου. Σύμβολο κατ’ εξοχήν πολεμικό εφευρέθηκε από την ανάγκη να μην αλληλοσφάζονται οι στρατιώτες του ιδίου στρατεύματος. Στην αρχαιότητα χρησιμοποιήθηκαν αντί σημαιών κειμήλια και θρησκευτικά σύμβολα, ανυψωμένα σε κοντό. (Πάντα οι θεοί καλούνται να μεροληπτήσουν στους ανθρώπινους καυγάδες).   Οι εβραίοι δε δίσταζαν να κουβαλούν στη μάχη ολόκληρη την Κιβωτό για να τους συντρέξει ο “ένας θεός” στο σφαγιασμό των άλλων. Οι Χιττίτες ήταν οι πρώτοι που έφεραν σαν σύμβολο τον δικέφαλο αετό, που σήμερα ανεμίζει περήφανα στα σημαιάκια της λιμουζίνας του αρχιεπισκόπου Αθηνών. Οποία ιερά παράδοσις δια να σπεύσωμεν όπισθεν, όπως μας προτρέπει! Όμως σημαίες από ύφασμα χρησιμοποίησαν πρώτοι οι σκύθοι, οι πέρσες και οι εβραίοι. Οι έλληνες στους κλασσικούς χρόνους αντί για σημαίες χρησιμοποιούσαν τα «επίσημα», που τα τοποθετούσαν στις ασπίδες ή τα ακρόπρωρα των πλοίων τους για αναγν...

Μάνα και κόρη -Διψώ, έλεγε η γριά με το σβησμένο βλέμμα και η κόρη της με βιάση άλειβε τα μαύρα μαδημένα χείλια της μ’ ένα μπαμπάκι βουτηγμένο στο νερό. -Διψώ, έλεγε η γριά. Καίγομαι κι οι νοσοκόμες την πασπάτευαν, ψαχούλευαν τα μαβιά της χέρια να βρούνε φλέβα. -Θέλει αίμα ψιθύριζαν νυσταγμένα. -Διψώ, μουρμούριζε η γριά και πάσχιζε να γυρίσει στο πλευρό της. - Κάτσε ήσυχα επιτέλους! Έβαλαν φωνή. Θα σπάσεις τη φλέβα. Δέκα ώρες παλεύαμε να τη βρούμε. Τι μας βασανίζεις νυχτιάτικα; Μόνο εσένα έχουμε να φροντίσουμε; Η κόρη έτρεξε στο γιατρό με τα μάτια κόκκινα από την αγρύπνια. Η βιάση δεν ταίριαζε στο χοντρό κορμί της, μα εκείνη όλο έτρεχε κι όλο έκανε χειρονομίες σα μιλούσε. -Να φέρουμε κι άλλο αίμα, γιατρέ μου. Να φωνάξομε κι άλλους γιατρούς. Θα πληρώσουμε. Έχουμε να πληρώσουμε. - Στα χάλια πούχει η γριά, ότι κι αν πληρώσετε… σκέφθηκε ο γιατρός αλλά με αδιάφορο ύφος «Καλά, θα δούμε» ξεστόμισε. -Διψώ, ψιθύρισε η γριά κι από το στόμα της ανάβλυσε ένα ποταμάκι μαυροκ...

ακόμη δεν άνοιξε ο αρχαιολογικός χώρος στο Ακρωτήρι! Από το γεφύρι της Άρτας στο στέγαστρο της Σαντορίνης Δημοσιευμένο στην ΑΥΓΗ  29-11-2005   Από το γεφύρι της Άρτας μέχρι το στέγαστρο του Καλατράβα το ανθρώπινο αίμα φαίνεται ότι είναι αναγκαίο για να στεριώσει κάθε κτίσμα παρά την τεχνολογική πρόοδο. Και αν για το γεφύρι της Άρτας χρειάστηκε του πρωτομάστορα η γυναίκα, για τα ολυμπιακά έργα απαιτήθηκε αιματηρότερη προσφορά ανωνύμων του εργατικού μαρτυρολογίου. Στη Σαντορίνη το στέγαστρο της αναστημένης πολιτείας στο Ακρωτήρι διαφημίστηκε με τυμπανοκρουσίες σαν μια κατασκευή οικολογική, τιμημένη με βραβεία στο σχεδιασμό, που σέβεται το περιβάλλον, επιτελεί τέλεια το ρόλο της –που είναι η προστασία των ανασκαφών- και είναι ικανή ν’ αντέξει σεισμούς 8 ρίχτερ για πάνω από 3 αιώνες. Αυτό το πανάκριβο κατασκεύασμα σωριάστηκε μόνο του σε ερείπια καταπλακώνοντας τους επισκέπτες σε μιαν ανασκαφή, που σε αντίθεση με την Πομπηία, μέχρι σήμερα δεν αποκάλυψε νεκρό (ά...